Over vrijdag de 13de

Bijgelovig ben ik niet (echt) in feite alleen als het me uitkomt

Maar ne mens zou van minder!!!

Mijn verhaal van vandaag begint afgelopen vrijdag, inderdaad: de 13de.
Kleine Kadee was in kortopvang, mama en papa Kadee gingen ne keer een weekendje van quality time doen.

Niet dus.

Grote Kadee stond op met koorts.
‘s Nachts al, eigenlijk…
Niet een beetje koorts, maar 39,4°C.

Huisarts gebeld, die zou in de namiddag komen.
Ondertussen liet ik hem maar water drinken, kreeg hij Dafalgannekes en deed hij niets anders dan slapen…

Een griep of zoiets dachten we.
Moment van het jaar.

Toen de dokter kwam, dacht hij dat ook eerst.
Tot hij zijn longen beluisterde.
Het verdict viel: longontsteking.

Ik werd naar de apotheek gestuurd met een lijstje, kreeg instructies en de koorts zou tegen zaterdagavond toch zo goed als weg moeten zijn.
Als dat niet zo was, moesten we toch maar naar het ziekenhuis gaan voor alle zekerheid.

En u raadt het al: tegen zaterdagavond stond de thermometer op 39.2°C.
Grote Kadee zag het niet zitten om naar een ziekenhuis te vertrekken, maar gezien zijn toch wel zwakke longen wist ik dat het moment daar was om voet bij stuk te houden: naar een ziekenhuis gaan zou hij, hij mocht alleen nog kiezen het welke!

Spoed ging relatief vlot deze keer.
Binnen rond 18u en rond 22u30 was ik weer thuis.
Alleen.
Geen Kleine Kadee, want die was in kortopvang.
En geen Grote Kadee, want die hadden ze in het ziekenhuis gehouden.

Gek hoor, zo alleen hier.

Maar vandaag is Grote Kadee alweer een andere mens.
Zo zwak en ‘van de wereld’ als hij gisteren was, zo prettig gestoord zat hij vandaag al weer met zijn aerosolmasker op van Darth Vadar te spelen.
‘chxhchx… Luke… chxchx… I am your faaaatheeeeer chxchxchx…’

Zijn humor is terug, en dan komt het wel goed!