’t Is altijd lente…


… in de ogen van de tandartsassistente!

Alleen was er geen tandartsassistente in de buurt…

Laat ik bij het begin beginnen.
Vorige week moest ik naar de tandarts (afspraak 3 maanden op voorhand moeten maken, agenda volledig volgeboekt. Agenda van de tandarts, niet van mij).
Een vulling in een van mijn kiezen die ik al van in mijn kindertijd had (goed gedaan tandarts H! 😉 ) vertoonde een barstje en er was wat cariës onder geraakt 😦
Bon, moest gemaakt worden, dus ik naar de tandarts. Ik ben niet bang om naar de tandarts te gaan, alleen voor tandsteenverwijderingen. Ah ja, want dat wordt niet verdoofd en geeft zo’n ambetant venijnig gevoel. Maar da’s weer een ander verhaal.
Vorige week dus.
Jonge tandarts die in de praktijk van zijn vader werkt. Komt af met een verdoving. Allemaal goed en wel… tot hij begon te boren. Mijn wang was wel verdoofd, maar dat was dan ook alles. Even bijverdoven mevrouw (ja graag). Hij begint weer te boren en zzzzing!!! wéér vanalles behalve mijn tand die verdoofd was. Vader tandarts kwam er bij, er werd wat overlegd tussen vader en zoon en uiteindelijk verdooft zoon rondom de tand. Deze keer met succes, tand was in dromenland :D.
Vader komt het werk van zoon nog een paar keer observeren, geeft hier en daar een aanwijzing… so far so good.
Ondertussen lag ik al 2 uur (2 uur!!! u leest het goed) met mijn mond open en ik kon mijn kaken bijna niet meer van mekaar houden. Net bij de laatste stap waar zoon tandarts groefjes in de bovenkant van de vulling maakt zie ik ineens paniek in zijn ogen flitsen. En alsof dat nog niet genoeg is hoor ik de paniek in zijn stem doordringen als hij zegt (roept): “Papaaaaaa…. kunde gij ne keer koooomeeeeen?”
Ik verzeker u beste lezer, de paniek drong ook tot bij mij door!
Had hij toch wel met het maken van die groefjes het vulsel weggeduwd???
Ik zag het zo al voor mij: alles ging weer moeten worden uitgeboord, al dan niet met werkende verdoving en ik zou daar NOG langer moeten liggen met mijn mond wijd open…
Maar papa kwam zoon (en mij redden) en kon nieuw “vulsel” aanbrengen zonder heel die voorgaande procedure.
Ik ben nog nooit zo blij geweest toen ik de deur van een tandartsenpraktijk achter me dicht kon trekken… tot ik thuis kwam en de pijn in mijn kaken begon te voelen…
Grote Kadee zat op me te wachten toen ik thuis kwam en had zich toch ook al wel afgevraagd waar ik zo lang bleef voor uiteindelijk toch maar een onnozel vullingsken. Maar de tender love and care waarop ik hoopte na al die miserie en boren en mislukte verdovingen en mij zielig voelen bleef uit… Grote Kadee vond de situatie hilarisch…

Mànnen… 😉

PS: overmorgen moet ik terug… hopelijk dan met iets meer succes.

Advertenties

5 gedachtes over “’t Is altijd lente…

  1. Nou…….wat flauw zeg! (verbijt een opkomende schaterlach). Hij had je moeten pamperen, moeten troosten, moeten prijzen omdat je zo dapper je mond wagenwijd open heb gehouden, 2 uur lang met matige verdoving! Maar ja, Mànnen……

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s