Over de emmer en de druppel

U weet wel: die druppel die de emmer af en toe spreekwoordelijk laat overlopen.
Die dus.

Zo af en toe voel ik dat mijn emmertje volraakt.
Dat ik minder goed tegen de opmerkingen over mijn Kleine Kadee kan.
De blikken scherper voel.
Merk dat ik dringend een olifantenvel moet beginnen kweken…

Want daar komt het uiteindelijk op neer.
Ik zou het me allemaal niet meer mogen laten raken, het van me af moeten laten glijden.
Vreemde blikken en ronduit lompe opmerkingen zeggen meer over diegenen die ze werpen (de blikken) of maken (de opmerkingen), dat weet mijn rationele ik wel, maar emotioneel ligt het voor mij toch iets moeilijker.
Het gaat om mijn Kleine Kadee. Een waardeoordeel dat hem – al dan niet terecht – wordt toebedeeld.
En dat doet nog steeds pijn.

Dus liep vanavond mijn emmer nog maar eens over.
Letterlijk dan, want het uitte zich in een huilbui(tje).
Met een leeg gevoel achteraf.
En met een gevoel van opluchting en een le(e)g(er) emmertje morgenvroeg, dat heb ik gelukkig al geleerd.

Al een geluk dat er zo regelmatig een druppeltje die emmer doet overlopen? 😉

Slaap lekker!

Advertenties

En toen lichtte ze een tip van de sluier

… en amaai wat hebben er neusjes nieuwsgierig gekruld!

Wat een boost in mijn lezersstatistieken!!!
Dit moet ik vaker doen. 😀
Ik zag de teller van minuut tot minuut klimmen, leuk…

Maar… eerlijk is eerlijk: ik had gisteren op Facebook de ontknoping beloofd.
Hier komt ie…

In het najaar – meer info volgt nog – staan de oogstfeesten van mijn ouderlijke gemeente (zeg je dat zo?) in het teken van een goed doel. Dat doel draait rond de straatkinderen in de wereld en de inspanningen die Mobile School hierrond doet.
Eén van de acties om geld in te zamelen heeft met mijn monstertje van gisteren te maken. We gaan namelijk mutsen verkopen!
Niet zomaar mutsen, maar handgemaakte superexemplaren!!!

Gisteren maakte ik samen met papa deze foto’s, maar er volgen nog veel meer creaties. Ik wilde jullie toch al vast een voorsmaakje gunnen…

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Edit: patronen gekocht via Etsy bij http://www.etsy.com/shop/InnerHooker

Wablieft?

Ik ben Eva.
Ik ben de mama van Kleine Kadee.
Ik ben de mama van een kind met een zware meervoudige handicap.

Voilà.

Het heeft best lang geduurd voor ik het kon zeggen.
Het luidop zeggen (of neerschrijven zoals ik net deed) maakte het reëel.
Dwong me om de dingen onder ogen te zien zoals ze zijn.

Maar ik ben niet de enige die het moeilijk heeft/had met de dingen zien en nemen zoals ze zijn…

De meest bizarre reacties kom je tegen.
Ik weet soms niet meer hoe ik moet reageren…
Natuurlijk besef ik wel dat anderen het vaak ook niet weten.
Hoe reageer je immers op zoiets?
Of beter: hoe reageer je GOED op zoiets?
En bestaat dat wel, GOED reageren?
Mensen reageren soms zoals ze reageren om zich een houding te geven, om de situatie in hun ogen weer onder controle te krijgen, om ons als ouders een of andere al dan niet misplaatste troost te bieden, …
En kan ik daar altijd goed mee om? Euhm… nee dus.

Maar wat verwacht men dan van mij, als mama, dat ik zeg of doe als ik een reactie krijg als:

Maar echt hoor: je ziet het niet aan hem. Je ziet NIKS aan hem. ’t Zal allemaal wel meevallen.
Hmz, is de handicap van mijn Kleine Kadee niet of minder aanwezig als je hem niet meteen ziet?

En hoe oud is hij nu? 2 jaar? Ah dan stapt hij al goed?
– Eh, nee, Kleine Kadee kan niet stappen, hij heeft een grote ontwikkelingsachterstand, weet je nog? Hij kan eigenlijk nog niets?
Ah, maar dan praat hij toch al goed?
– Hm, nee. Kleine Kadee kan ook niet praten. Weet je nog?
Maar hij kan toch al wel mama en papa zeggen???
– … nee…
Maar ochàrme toch!!!
Conversatie met iemand die van bij het begin steeds op de hoogte werd gehouden van de toestand van Kleine Kadee.

Ech, dat zijn toch zo’n gelukkige kindjes!

God heeft jullie zo’n kindje gegeven omdat jullie sterk zijn en dat aankunnen.
Grmbl, laat alsjeblieft God er van tussen…

Tsk, zo een grote jongen en dat zit nog in een buggy!!!
Voorbijganger op de markt die Kadeeke in zijn rolstoelbuggy ziet zitten.

Maar hij haalt dat allemaal nog wel in zenne!

Het leven is ROT madam!
Iemand die op restaurant Grote Kadee en mij hoort praten over Kleine Kadee.

Wat verwacht men dan dat ik daar allemaal op zeg???
Hoe kan ik daar nu op reageren?
Naar mijn gevoel doe ik ofwel mijn Kleine Kadee te kort, ofwel word ik boos, ofwel…
Ach ik weet het ook niet.

Iemand tips?