Alleen


Als mama van mijn 5-jarig (bijna 6-jarig, ow wat gaat die tijd snel) Kadeeke, mag ik denk ik wel zeggen dat ik het ziekenhuisgebeuren zo onderhand wel ken…
Gelukkig met veel fijne ervaringen, helaas ook met wat pijnlijke momenten die op mijn harde schijf staan.

Zo ben ik – tot deze opname – altijd bij Kleine Kadee blijven slapen, en nu dat bij deze opname niet kan ben ik wel elke dag bij hem.
Ik besef dat dat in feite een luxe is aangezien ik niet elke morgen op een bureau moet verschijnen om daar te gaan werken, maar ook toen ik nog wel werkte regelden wij ons zodat Kadeeke niet alleen was.
Mijn kleine pruts was amper 3 maanden oud toen het ziekenhuis-verhaal voor ons begon, dus we hebben ondertussen al wat kilometers op onze teller staan 🙂

Er bestaan initiatieven als recreatie-afdelingen en snoezelruimtes, wat ik geweldig waardeer en toejuich, maar geef toe: als ouder wil je toch niet dat je hummeltje voor de rest gewoon “alleen” is en ligt te wachten?
Helaas stelde ik door de jaren heen vast dat er heel wat kinderen zijn die op een hele week slechts 1 keertje bezoek krijgen. Kleine bollekes van een paar weken oud, waar geen ouders of grootouders langskomen.
Zo ook nu weer. In de kamer naast ons ligt een kindje van 3 maanden en daar komt 1 keer in de week gedurende 1 uurtje bezoek.
Voor de rest wordt dat manneke geknuffeld door verpleegkundigen en verzorgenden.
Maar dan bloedt mijn hart…
Er zijn zelfs oudere kinderen die al jaren in het ziekenhuis verblijven om wille van zware chronische ziekte, die soms weken na mekaar niemand zien.

Ik ken die mensen hun thuissituatie niet natuurlijk en iedereen moet zijn eigen rekening maken.
Dat je je als ouder niet blijvend elke dag kan vrijmaken is best te begrijpen.
Maar echt niemand?
En zo lang?

Het maakt dat ik eens ferm moet slikken en Kleine Kadee nog eens extra knuffel…

Advertenties

8 gedachtes over “Alleen

  1. Zoals je weet heb ik daar ook iets een blogbericht over geschreven 😉 toen Flo in het ziekenhuis lag. Hoe begripvol ik ook probeer te zijn: ik vind dat gewoon niet kunnen, echt niet.
    Sommige mensen waren gewoon beter niet aan kinderen begonnen. Ik kan mij geen enkel thuissituatie inbeelden waar echt niemand één keer per dag op bezoek kan komen. Dan vraag je je toch af hoe zij het op gewone dagen organiseren, en wat er door hun hoofd ging toen ze bewust dacht: wij gaan een kindje maken.
    Een pedagogische tik zou strafbaar moeten zijn maar je kind alleen achterlaten in een ziekenhuis blijven echt heel veel mensen precies normaal vinden.
    Ik werk ook voltijds, meer zelfs, maar als een van mijn dochters opgenomen wordt (ook voor meer dan een week) dan blijf ik. Zo eenvoudig is dat. 🙂
    Kaddee heeft trouwens oerchance met een mama zoals jij 😉

  2. Chattheo is 4 keer opgenomen geweest, ik ben geen moment van zijn zijde geweken, mijn zus heeft Sterretje nooit alleen gelaten, soms werd er al eens beroep gedaan op ons, maar dat was echt niet het vermelden waard, maar het is herkenbaar, ook mijn zus kon prima melden welke kindjes wel en welke geen bezoek kregen,…ik ben geen geboren moeder, maar dat nooit,…

  3. Mijn hart bloedt als ik zulke verhalen lees, maar ik ken persoonlijk ook zo’n geval. Ma en pa droppen oudste kind op internaat en ’t jongste kind tot 20u ’s avonds (en vaak ook ’s nachts en in het weekend) bij de opvangmoeder (die op die manier bijverdient), omdat hun leven toch niet helemaal in het teken van hun kids moet staan.

    Ik kan daar zo nijdig van worden. Ik kan er niet aan doen, maar dan moet ik steeds weer denken aan mensen die hemel en aarde zouden bewegen om zo’n klein bolleke in hun armen te kunnen sluiten, maar daar gewoon de kans niet toe krijgen.

    😦

  4. Zoiets kan ik ook absoluut niet begrijpen! Hoe kan je zo gevoelloos zijn en je eigen kind zomaar achterlaten. Ik weet het is geen oplossing, maar al die kleine prutsen zouden hier super welkom zijn (en leven in totale chaos, maar overstelpt door bergen liefde).

    Na de geboorte van Victor en Tom (en het overlijden van onze lieve schat Victor) is Tommeke nog twee weken op neonatologie moeten verblijven. In het bedje naast Tom lag ook een klein hummeltje, Mickey, dat op die 15 dagen tijd welgeteld één maal bezoek heeft gekregen van de mama. Voor de rest niemand of niets. En daar zit je dan met al je verdriet en zorgen… en dan hoor je een klein ventje wenen waar niemand naar omkijkt. Wij hadden zo graag ons manneke gehouden, “zij” deed niet eens moeite om haar kindje te bezoeken. Geen aanvaardbare uitleg mogelijk. Sindsdien hebben we nog vaak aan Mickey gedacht….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s