Dilemma


Vandaag ben ik 37 weken zwanger!
En fier dat ik ben *grijns*
Ik zie mezelf nog liggen op 26 weken, met de angst dat ons Flavie dan geboren zou worden, zonder longrijping en met alle gevolgen van dien…
De dokter was rechtuit: er was een grote kans dat ze, als ze toen geboren werd, het niet zou halen…


Wij hebben Kleine Kadee al 3 keer net niet moeten afgeven, geloof me vrij, dat maakt onuitwisbare krassen op je ziel.
Er kwam toen, op 26 weken, een gulp verdriet weer boven.

Ondertussen staat de teller dus op 37 weken.
Miss Flavie mag in principe geboren worden 🙂
Gisterenavond stonden we voor de verandering nog eens in het Buitenverblijf, maar om 22u30 stonden we hier terug.
Meer en meer komen de herinneringen aan deze tijd met Kleine Kadee terug boven drijven.
Toen wisten we nog van niets.
Toen zat ik nog met mijn hoofd in de wolken…

Achteraf bekeken had mijn moederinstinct het van bij het begin bij het rechte eind: er klopte iets niet met Kadeeke.
Maar hoe gaat dat? Genoeg dokters en verplegend en en vroedvrouwen die je zeggen dat je het je inbeeldt en dat je overbezorgd bent en bij een eerste kind neem je dat na verloop van tijd aan.
Ik toch…

Maar om een lang verhaal kort te maken: op de leeftijd van 3 maanden kreeg Kadeeke een herpes infectie.
Je weet wel: van de koortsblaren enzo.
In het Engels noemen ze die besmetting bij kinderen jonger dan een jaar “the kiss of death”, dat klinkt cru maar daar komt het wel op neer: deze besmetting kan bij kinderen onder 1 jaar tot de dood leiden…
Dit is weinig bekend, al hoor en lees je er de laatste jaren meer over in de media.
We weten niet waar/wanneer/door wie Kadeeke die besmetting opliep. Dat maakt nu ook niets meer uit…
Zijn syndroom werd hierdoor ook niet veroorzaakt, maar het is wel kantje boordje geweest is mij achteraf verteld in het Buitenverblijf.

En dus stonden we deze keer voor een dilemma.
Twee dilemma’s in feite.

Dilemma 1:
Voor Kleine Kadee deden we een babyborrel.
Met veel volk.
En veel drukte.
En veel koetsjie-koetsjie-wangenknijpen.
(Dat is trouwens een fenomeen dat ik nooit begrepen heb, dat wangenknijpen. Ik heb ook nog nooit een volwassene een andere volwassene in de wangen weten knijpen. Soit…)
En met uiteindelijk een compleet dolgedraaide Kleine Kadee die na afloop meer dan anderhalf uur gehuild heeft of zijn leven ervan afhing.
De knoop werd doorgehakt: deze keer doen we geen babyborrel. Het voelt niet juist…
Dilemma 1 van de baan 🙂

Dilemma 2:
Mensen komen op kraambezoek en willen dat boeleke op hun schoot, in hun armen houden…
Langs de ene kant begrijpelijk, langs de andere kant heb ik dat zelf nog nooit aan een kersverse  moeder/vader gevraagd. Ik redeneer altijd: als die mama of papa daar zelf aan toe is, zal die dat zelf wel voorstellen.
Door het hele herpes-gedoe en het feit dat we niet weten van waar het kwam, zijn we deze keer precies minder geneigd om Flavie snel in de armen van iemand anders te duwen…
Dat zal wel komen en ik denk ook wel dat we mensen zullen vragen hun handen even te ontsmetten…
Ik kan me voorstellen dat daar gefronste wenkbrauwen op zullen volgen, commentaar (al dan niet rechtstreeks tegen ons) en redeneringen à la “je kan ze niet onder een glazen stolp steken”.
Maar dat is dan maar zo.
Wij kunnen alleen maar hopen dat mensen begrip hebben voor onze mening en die respecteren.
Na alles wat we al doormaakten met Kleine Kadee hoop ik dat de mensen die er toe doen hier geen punt van maken.
Dat ze ons de tijd gunnen om onze draai en ons zelfvertrouwen te vinden.
En dat ze snappen dat Flavieke haar welzijn met alles wat we nu weten voor alles komt.
Exit dilemma 2.

Tot zover mijn preek voor vandaag!

Advertenties

12 gedachtes over “Dilemma

  1. inderdaad, volkomen begrijpbaar, en wie bij jouw bericht de wenkbrauwen fronst ….. ik denk dat ik mijn gedachte hierover beter voor mezelf hou … !!
    wil je, nu je nog “vrije tijd” hebt, via email je adres eens doorsturen aub, kwestie van gelukwensen enzo te kunnen overmaken. Thnx en mochten we je niet meer horen, HET ALLERBESTE VOOR DE BEVALLING, DAT ZE VLEKKELOOS EN MET ZO WEINIG MOGELIJK PIJN MAG VERLOPEN, je hebt je portie ‘Murphy’ al meer dan genoeg gehad. Dikke kussen

  2. Ik kan er helemaal inkomen dat je zo redeneert; Ik vraag het nooit als ik het kindje mag vasthouden. Tenzij de ouders het zelf voorstellen en dan nog; ik kan zo’n baby niet lang op mijn arm houden vanwege mijn slechte schouder. Meestal geef ik het na vijf minuten al vlug terug. Maar bon, , misschien kunnen jullie een briefje aan de deur hangen , of ze hun handen willen ontsmetten ( op aanraden van de dokter 😉 )

  3. Geen dilemma van maken, gewoon zelf vasthouden dat Flavieke 🙂 Eens ze groter is kan ze nog geknuffeld en ‘ge-koetsjie-koetsjie-wangd’ worden tot ze er tureluurs van wordt (als je lang genoeg wacht kan ze de koetsjie-wangers zelfs een koekje van eigen deeg terug geven ;p )

  4. Ik heb ooit mijn schoonbroer bijna geslagen, toen die eerst de hond knuffelde en daarna mijn zoon uit zijn wiegje pakte. Zoon was toen 8 weken oud, en had als premature baby net 7 weken in het ziekenhuis doorgebracht … Dus dat ik toen riep: “Was *vloek* eerst uw handen *scheldwoord*”, was misschien een tikje overdreven, maar vind ik nu nog altijd héél begrijpelijk. En als je je het zou afvragen: wij zijn trouwens heel snel overgeschakeld naar de ‘och, goed voor de weerstand’-houding, qua hygiëne.
    En die babyborrel? Nooit begrepen! Blij dat het in de periode dat mijn omgeving kinderen kreeg nog niet bestond. Wanneer wordt het trouwens eens de gewoonte dat je nieuwbakken ouders gewoon met rust laat? Of alleen langskomt om de afwas te doen of het gras af te rijden?
    Ik wens jullie alledrie een knoert van een Roze Wolk!

  5. Ik denk dat jullie reactie niet meer dan normaal is, zelfs als de geboortekaartjes met vertraging vertrekken,…….en van de reactie mag je je niks aantrekken, mensen weten niet beter,……maar die voelen ook de krassen niet,…..en ik vrees dus echt dat ik de bevalling ga missen, maar neem mijn laptop toch mee :-),……..

  6. Beste Eva , je hebt volkomen gelijk !! Hopelijk wordt jullie geduld héél binnenkort beloond met het schattigste dochtertje. We wensen jullie het allerbeste vervolg..

  7. Helemaal goed! Zelfs zonder moeilijke ervaringen, vroegen wij mensen om hun handen te wassen en bleef Pluk bijna fulltime in de draagdoek. Destijds kregen we best wat opmerkingen, maar ik ben nog steeds blij dat we gedaan hebben wat goed voor ons voelde.
    Zorg goed voor jezelf en elkaar!

  8. Hallo Eva, wij respecteren zeker jullie mening, daar hebben jullie toch wel gelijk in. Wij hopen dat de geboorte van Flavieke goed verloopt en dat ze zeer vlug in de warmte van een gezellige thuis zal worden opgenomen.

  9. Eva groot gelijk. Onze jules is op 36 weken geboren en nieland heeft hem migen vast houden. Als ze het al vroegen zei ik gewoon neen. Ik heb het nu nog altijd niet graag. Hij blijft een prematuur met wat achterstand en een slechte weerstand. Wij hebben wel altijf van iedereen veel begrip gekregen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s