Kijk!


Toen Kleine Kadee geboren werd, had ik eigenlijk vanaf dag 1 het gevoel dat hij niet keek.
Maar elke verpleegster/vroedvrouw/pediater/… tegen wie ik er iets over zei deed mijn bezorgdheid af als overbezorgdheid.
En als dat vaak genoeg herhaald wordt, geloof je het uiteindelijk. Ik wilde niets liever dan dat alles dik ok was!

Toen hij 3 maanden was, begon de nachtmerrie met epilepsie, ontwikkelings vertraging, …
Ook zijn zicht werd toen getest en nu mag u 2 keer raden…: na een week lang slecht nieuws-show (owjaaa: elke dag kreeg ik een nieuwe brok slecht nieuws te melden) kreeg ik als klap op de vuurpijl te horen dat mijn zoon ook nog blind was!
Toen ben ik even ingestort… en heb me vervolgens weer herpakt.

Drie maanden later deden we opnieuw van langdurig-verblijf-in-het-Buitenverblijf en werd zijn zicht weer getest.
Hij moest onder narcose en er werd gemeten of visuele impulsen ook de visuele hersenschors bereikten.
En ja hoor: alle prikkels kwamen toe!
Meer nog: zijn ogen bleken anatomisch perfect in orde, de oogzenuw ook en de visuele hersenschors ook!
Maar toch reageerde hij niet op visuele prikkels.
Het zou aan de verwerking liggen, de interpretatie van de beelden die hij zag.
Er werd gesproken over mogelijke CVI, we moesten hem visueel stimuleren enz.

Om het half jaar moesten we op controle bij een gespecialiseerde oogarts.
Om het half jaar werd er geprobeerd Kadeeke naar een lichtje te doen kijken, werd de dioptrie bepaald, werd ik met vragen bestookt over hoe hij thuis reageerde.
Om het half jaar was er in feite een status quo…

Tot een jaar (of is dat al 2 jaar?) geleden.
Want toen namen alle kinderoogartsen in het Buitenverblijf collectief ontslag.
Er werd een nieuwe oogarts aangetrokken. En een afspraak gemaakt.
Een Nederlander deze keer.
Nu vinden wij Vlamingen de meeste Nederlanders nogal euh… direct, en daar ben ik me ook van bewust, maar toen die dokter na een minuut of 5 zei dat hij niet goed begreep waarom ik op afspraak kwam want “uw zoon is gewoon blind” moest ik toch even slikken van die directheid.
Hij zag dat gelukkig ook en legde me toen uit dat “blind” niet per definitie “helemaal niets zien” is, maar eerder een soort gradatie in slechtziendheid.
Kadeeke zou licht en donker kunnen onderscheiden en wellicht een aantal schimmen.
Maar ik moest niet meer met hem op afspraak komen, de dokter kon verder niets voor ons doen.

Auwtch.

Ik ben me ondertussen pijnlijk bewust van hoe visueel ingesteld ik zelf ben.
Een hele dag door tater ik tegen Kadeeke, vertel ik wat we (gaan) doen, wat er gebeurt.
En keer op keer stel ik bij mezelf vast dat ik vooral focus op de visuele prikkels.
(Kijk eens wat een mooie trui! Kijk eens wat een felle kleur! …)
Ik probeer dus ook bewust meer aandacht te hebben voor het auditieve en het visuele. Zelfs geuren probeer ik zoveel mogelijk bewust te gebruiken in mijn monoloog tegen mijn zoon.

Groot is het contrast met Flavieke, die vanaf ze pasgeboren op mijn buik lag haar ogen de kost gaf.
Elke dag kijkt ze bewuster om zich heen, is ze verbaasd over wat er zich allemaal in haar gezichtsveld bevindt.
En dus pas ik mij graag terug aan en vertel ik weer een hele dag door wat er te zien is 🙂

Alleen ben ik me er nu veel meer bewust van…

Advertenties

4 gedachtes over “Kijk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s