En de cirkel is rond


Tien jaar lang heb ik in Gent geleefd, gestudeerd, gewoond, gewerkt, … mijn hart verloren.

Toen ik verhuisde om bij Grote Kadee te gaan wonen, betekende dat dat ik afscheid moest nemen van die andere grote liefde in mijn leven: een stad.
Uiteraard koos ik voor Grote Kadee, maar ik heb Gent echt wel gemist…
Ik ben dus blij met elke reden die me voor even terug naar daar voert.


Ik werd op mijn achttiende student aan HoGent, departement gezondheidszorg.
Gisteren maakte ik de cirkel rond door voor de laatstejaarsstudenten logopedie te gaan praten over Kleine Kadee.

Als mama.
Als logopediste.
Als mens.

Vertellen over mijn kleine grote man.
Over wat het met je doet om ineens aan de andere kant van de lijn te staan.
Want als therapeut raakt zoiets je uiteraard ook. Logisch…
Maar als het dan ineens om je eigen kind gaat…

Ik herinner me de casussen uit mijn eigen opleiding.
De impact die die getuigenissen op de 20-jarige versie van mezelf hadden.
Ineens kreeg een aandoening een gezicht, verdween het abstracte.
In die zin was ik blij dat ik de kans kreeg om deze therapeuten-in-wording te vertellen over Kadeeke, diagnoses, behandelingen, hulpmiddelen, pijn en vreugde.
Maar het was voor mij ook best wel een stap in mijn verwerking.

Het was een heel betrokken groep studenten.
Ze luisterden.
Ze stelden oprechte vragen.
Werden geraakt door de videobeelden die ik mee had van Kleine Kadee (en door mij?).
Ze lachten mee met zijn slappe lach, ik zag er enkelen verwoed slikken tijdens de meer pijnlijke stukken van mijn verhaal…

Ik hoop dat ik CP, Cerebrale Parese, “een” gezicht heb kunnen geven voor hen.

Zelf sta ik weer een stukje verder in mijn “omgaan met”.
Ik stond versteld dat ik ondertussen mijn hele verhaal kan doen zonder zo nu en dan te breken.
Lichtpuntje? Mijn Kleine Kadee!

Advertenties

9 gedachtes over “En de cirkel is rond

  1. Wow zeg. Goed gedaan! we hadden het waarschijnlijk nooit kunnen voorspellen, daar zoveel jaren geleden op school. Maar wat je schrijft is waar. Al die terminologie die we vanbuiten blokten. Alleen die begrippen die een gezicht kregen, bleven bij.
    En daar heb jij nu jouw steentje aan bijgedragen. Knap eva, echt!

  2. Tranen in mijn ogen,…….zo mooi en zo herkenbaar!! Het mooiste was mijne schoonsten broer die we 14 dagen geleden meenamen naar de opvang van Sterretje en die me toch zijn angst deelden om achteraf toe te geven dat het een van de mooiste dagen uit zijn leven was,…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s