Moeftie


Bekentenis: ik ben geen hondenmens.
Ik heb er niks mee. Snap het niet.
Heb ook geen zin me daar verder voor te verantwoorden 🙂
Einde bekentenis.

Ik ben eerder een kattenmens.
Onafhankelijk.
Eigenzinnig.
Mysterieus.

Ieder zijn goesting.

Wij hadden thuis een kathond.
Of een hondkat.

Het verhaal begon bij mijn vormsel. Eva kreeg als cadeau van haar meter een kat.
Ik weet het: tegenwoordig krijgen die koters op zijn minst een iPad maar ik was dolgelukkig met mijn kat!
Het was een kruising van een zwartwitte boerderijkat en een Perzische kat.
Ik koos hem (toen nog “hem”ja, later werd hij ontmand…) zelf uit een nest kittens en noemde hem o zo origineel Pluisje.
Want dat was hij!
Iets meer dan een handpalm groot en lang haar. 🙂

Pluisje werd echter al snel een fameuze Pluis en werd echt wel groot voor een kat, en dus werd het beest hernoemd.
Moeftie was het vanaf nu.
Ik weet dat mijn broer en mijn neef daar voor iets tussen zaten, maar het fijne weet ik er niet van.
H&W, als jullie meelezen: het is het moment om te reageren!

Moeftie was dus een groot beest.
Wachtte mij op bij de bushalte als ik van school kwam en liep dan miauwend mee tot thuis.
Wachtte me later vrijdagavond op als ik van kot thuis kwam.
Zat niet graag op schoot,maar wel bij mij.
Moeftie was…Moeftie 🙂

Toen ik een jaar of 22 (?) was lag hij thuis voor de deur op straat toen mijn ouders op een avond thuiskwamen.
Hij kende het geluid van de motor van hun auto en stak bij het thuiskomen wel vaker tergend traag onze (vrij rustige) straat over…
Alleen bleef hij die keer liggen.
Mijn mama stapte uit, liep naar hem toe… Niets.
Moeftie voelde nog warm aan, maar was niet meer…

Tranen met tuiten hebben we gehuild.
Allemaal, stuk voor stuk.
Moeftie…

Nu, zoveel jaren later, droom ik nog minstens 1 keer per maand over hem.
Over hoe hij met fluogele pootjes thuiskwam als de fruit boeren gesproeid hadden.
Over hoe hij kon “zingen”.
Over zijn kromme pootje.

De tuin van ons nieuwe huis heeft nog geen omheining.
Er lopen dus best wel wat katten uit de buurt voorbij.
Slechts eentje komt heel af en toe eens tot aan het raam… Of tot aan de voordeur!
Een grijs met witte, met lang haar…

Moeftie? Nee toch?

Advertenties

5 gedachtes over “Moeftie

  1. Mooie herinnering.Wij hebben er ook eentje zoals uw Moeftie, en de andere is gewoon een kat, met kattenmanieren. Onze Pebbles is ook meer hond dan kat, en is ook langharig en gekruist met een raskat.

  2. Hier nog een kattenmens,…en toen onze kat stierf 5 jaar geleden, was ik kapot van verdriet, het was echt mijn kat. Maar sinds kort zijn er terug 2 katjes in ons leven en Martini is ook echt mijn kat :-),…..en Royale is helemaal van Big 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s