Dokter mama


Er zijn mama’s die reageren.
Er zijn mijn-kind-schoon-kind- mama’s.
Er zijn mama’s die aan de alarmbel trekken.
En er zijn mama’s die overdrijven.

Maak als dokter maar eens het verschil.


Toch blijf ik overtuigd van het bestaan van een moeder- (of vader-)instinct.
Want wie had bij de geboorte van Kleine Kadee door dat er iets niet in den haak was?
Niet de dokter, nee…
En wie zei dat Kadeeke overdreven veel huilde krijste?
Again: niet de dokter.
En wie zei toen Kadeeke drie maanden was dat het écht niet goed zat, want hij was helemaal apathisch?
Juist ja…

Ik blijf het moeilijk hebben met het feit dat ik niet ben doorgestuurd van bij het begin.
Want ik héb hulp gevraagd.
Letterlijk.
Als in: “Help mij. Ik weet niet bij welk soort dokter ik moet zijn voor hem maar dit is niet normaal. Zeg mij waar ik moet zijn en ik trek verder mijn plan wel. Maar HELP mij.”

Dat ik toen herhaaldelijk wandelen gestuurd werd met de commentaar dat ik overbezorgd was, dat steekt na al die jaren nog altijd…
En dat is tegelijk ook een kwaadheid die ik kwijt wil. Want ik zie het zelf ook als verspilde energie.
Maar ratio vs emotie, dat doet rare dingen weet u?

Ik ben me omgekeerd ook wel bewust van het feit dat een moeder (of vader) dingen wíl zien.
Zoals toen ik van de nieuwe oogarts koudweg te horen kreeg dat Kadeeke blind is.
Klets in mijn gezicht.
Nog eens.
Dat kon toch niet waar zijn?
Wanhopig ga je dan op zoek naar aanwijzingen dat hij wél ziet.
En vervolgens vraag ik me dan af: of wil ik gewoon dat hij ziet?
Toch heb ik die diagnose nooit helemaal aangenomen.

En kijk, mijn moederinstinct klopt, want gisteren speelde Kleine Kadee op school met “licht” en “donker” en de begeleiding stelde net hetzelfde vast als wij: Kadeeke ziet.
Hij richtte zijn blik en/of zijn hoofd naar het licht.
Wij zien hier ook soms dat hij zich naar iets zichtbaar richt, iets dat hij niet kan horen (anders zou hij zich bvb naar het geluid kunnen richten).

Nee, niet altijd.
Dat zou te eenvoudig zijn voor het leven bij familie Kadee 😉
Maar we zien het wel!

Ik ben realistisch genoeg om te weten dat hij niet zoals een doorsnee kind naar Kaatjes Tralalaatjes zal kijken op TV.
Dat is wat hoog gegrepen.
Maar elk mini-stapje vooruit is er één.

Náh!
😛

Advertenties

7 gedachtes over “Dokter mama

  1. Ik begrijp je volkomen! Je voelt zo’n onmacht, en zou het idd willen uitschreeuwen op het moment dat je als moeder weet dat zit niet goed! Wel fijn om lezen dat Kadeeke wel een ( een beetje ziet) Ik wist trouwens niet dat hij blind was, sorry daarvoor!

  2. Elk klein stapje is er inderdaad eentje vooruit, daar moeten we ons aan optrekken. En wat de dokters ook allemaal zeggen, mama en papa weten het nog altijd het beste, maar het kan inderdaad zoooo frustrerend zijn X

  3. Ouders hebben het in 99,9% van de gevallen juist. Als ik een ouder kreeg met een kind wat nog niet praatte en ze waren niet ongerust, dan ging het kind na verloop van tijd gewoon praten. En was een ouder ongerust, hoewel ik iets had van…laten we haar/hem nog een paar maanden de kans geven, dan had die ouder gelijk! Als je het kinddan na een half jaar terugzag, hed je spijt als haren op je hoofd dat je het kind niet TOEN al in behandeling had genomen. Ouders weten het gewoon, ze voelen het kind aan op een manier, waar geen enkel onderzoek van welke ‘deskundige’ dan ook, aan kan tippen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s