Vertellement


Vorig jaar deed ik het voor de eerste keer: gaan vertellen over Kadeeke aan de laatstejaarsstudenten logopedie in de bachelor opleiding in Gent.
Dit jaar werd ik opnieuw gecontacteerd.
Of ik dat nog een keer wilde doen.

Vorig jaar vond ik het (voor mezelf) enorm verrijkend, maar tegelijk ook wel confronterend.
Het was gelukkig een erg betrokken groep studenten, maar wat als dat dit jaar niet zo was?

Ik zei toch toe.
Omdat ik het belangrijk vind dat ‘CP’ een gezicht krijgt voor de studenten.
Omdat ik hoop dat ze zin krijgen in die richting verder te gaan.
Omdat ik in de dubbele positie therapeut/mama sta en daar iets positiefs mee wil doen.

Dus ik ging.
Afgelopen maandag.

En eerlijk? Zo op het eerste zicht leek mijn vrees voor een niet zo geïnteresseerde groep studenten werkelijkheid te worden.
Er werd wat gesuft, er werd gepolst of dit dan ook examenstof was, …
Maar eenmaal ik begon (met een grote foto van Flavie en Kadeeke op het projectiescherm) werd het stil en voelde ik dat ze ‘mee’ waren.
Mee met ons verhaal, met Kadeeke, met the bigger picture.

Want één van de dingen die aan bod kwamen was de impact van een willekeurig Kadeeke op je gezinsleven.
‘Gewoon’ bestaat dan niet meer, al kan je nog zo hard je best doen alsof.

Wij proberen ‘gewoon’ zo dicht mogelijk te benaderen, maar het allemaal even loslaten en als koppel samen een avond weggaan zit er niet meer in. Ook niet met opa&oma babysit, nee. Want de angst om naar spoed te moeten vertrekken blijft aanwezig.

‘Gewoon’ op vakantie gaan… Nope.
Gelukkig bestaan er initiatieven als Villa Rozerood, maar hoe fijn dat ook is, onze manier van reizen was voordien wel heel erg anders.

‘Gewoon’ een weekend thuis is ook anders. Alles moet gepland worden, alles moet afgewogen worden (toegankelijkheid, drukte, lichtflitsen, …)

Maar hey, geen klaagzang, gewoon even voetjes in de realiteit. Want dit zijn dingen die je niet beseft als je er niet mee te maken krijgt. Ook ik vroeger niet.
Ik vertelde over hoe het allemaal begon, over Kadeeke, over ons Buitenverblijf, over Grote Kadee en mij, over Flavie.
Na goed anderhalf uur kregen de studenten de kans vragen te stellen.
En dat deden ze ook echt en oprecht.
Fijn.
Of is dat een slecht gekozen woord in deze context? Ik denk het niet.

Mijn eerste indruk van deze groep was fout.
Ik hoop dat ze dit jaar met veel succes afstuderen en vanaf volgend jaar hun weg maken en vinden in het beroepsveld.
Wie weet in de Cerebrale Parese? 😉

Advertenties

7 gedachtes over “Vertellement

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s