Pipo


Wij hebben hier thuis een kleine taterkous.
Ze brabbelt en tatert en tettert.
Probeert alles na te zeggen en verzint zelf woordjes.
De vakidioot in mij komt af en toe boven, nu ik die taalontwikkeling van zo dichtbij en live meemaak 🙂


Deze week heb ik toch even moeten nadenken.
Want ineens zei ze, uit het niets, “Pipo”.
Met veel overtuiging.
” Pie-pooo”
En ze vond dat zelf ook heel grappig.

Nu vind ik het niet zo’n strak plan mijn dochter mensen in het wilde weg met Pipo te laten aanspreken, dat begrijpt u vast.
Maar dat is ook een woord dat wij hier thuis eigenlijk niet gebruiken, dus van waar had ze het en vooral wat bedoelde ze?

De radertjes in mijn hoofd gingen aan het draaien en ik observeerde haar.

Bingo!

We spelen al een hele tijd verstop- en kiekeboespelletjes.
Dat vindt ze heerlijk.
Ik roep dan iedere keer (als ze een handdoek van mijn hoofd trekt of iets in die zin) vrolijk “Kiekeboe!”
En kijk: dat is wat zij ook wil zeggen!
Ze stopt zich weg, komt dan tevoorschijn en zegt: “Pipoooo!”
De /k/ lukt nog niet, werd eerder vervangen door de /t/, maar ze lijkt te vatten dat dat het ook niet helemaal is.
Dus experimenteert ze verder.

Pipo!!! 🙂

Advertenties

3 gedachtes over “Pipo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s