Wisselvallig


Onze dochter werd enkele weken geleden twee.
’t Is een schatje. Maar eentje met… euhm… ‘karakter’ zullen we het noemen 😉

Met het twee-jaar-worden, kwam ook de peuterpuberteit.
Ze is zo wisselvallig als het weer!
mja, misschien is dat momenteel niet de meest geslaagde uitdrukking, het weer is standvastig herfstig deze zomer. Maar u begrijpt me.
Ze staat vrolijk op, zegt enthousiast ‘Jaaaa!’ op de vraag of ze een boterham wil en krijgt een eerste crisis als die boterham dan voor haar neus staat.
Zo volgt er gedurende de dag nog wel een crisis of pakweg elfendertig, liefst van al om de meest pietluttige redenen 😊

Een bloemlezing:

Flavie: Mama? Flavieke beetje kleuren met wasco’s? (owja, een echte vijfwoordzin, de logopediste in mij maakt een klein vreugdesprongetje!)
Ik: Tuurlijk meisje! Jij mag kleuren, en mama gaat alvast de aardappelen schillen. Ok?
Flavie: Ok!
Twee keer raden… eigenlijk wil ze dat mama vanalles tekent en dat zij daar ondertussen naar kan kijken

Tijd om fruit te eten.
Flavie: Mamaaa? Flavieke baloen (meloen) eten? *glunder glunder glunder*
Ik: Ja hoor schat, we gaan meloen snijden.
Flavie: Joepiedepoepie!!!
We snijden samen ‘baloen’, installeren ons aan tafel en ik geef haar een vork om in de stukjes ‘baloen’ te prikken.
Flavie: Neeeeeee! Geen baloen eten! Flavie lekkere appel eten mama!
Ik: roloog

Vandaag had ik afgesproken met C en I, twee vriendinnen met hun respectievelijke zoontjes M en F (beiden een maand of 4 ouder dan Flavie).
We zouden naar de kinderboerderij gaan, maar gezien het o zo fantastische weer trokken we richting zwembad.
Eerlijk? Ik hield mijn hart al vast… want mijn kleine teen kon me al vertellen dat het een huilconcert zou worden.
Maar hey, ze moet het wel leren natuurlijk, nieuwe dingen doen, met andere kindjes spelen, …
Dus we vertrokken!

En het begon veelbelovend: ze krijste de boel niet bij mekaar aan de ingang, zei flink goeiedag tegen I en zoontje F (C en zoontje M kwamen wat later toe) en stapte dapper mee naar binnen.

Glimlach op haar snoet, mama happy.

En toen maakte ik de kapitale fout de deur van het kleedhokje op slot te doen (wees gerust, we zaten er samen in hoor! 😉)

Drama.

We kleedden ons snel om, mama opende de deur en kalmeerde Flavie.
Volgende uitdaging: de douches… zucht.
Maar goed, ik kon haar weer redelijk snel kalmeren en we gingen in het peuterbadje.
Ik moest op dat moment onder ogen zien dat ik tegen dát concert niet opgewassen was…
Troosten, knuffelen, alles bekijken en benoemen en haar maar even bevestigen.

Ze hield het een dik half uur vol.

Net toen ik me gewonnen wou geven, zag ze een emmer water omkieperen (deel van een grote watermobiel).
Ik verwachtte me aan een huilbui in een hogere versnelling, maar gek genoeg vond ze het keigrappig!

Wisselvallig, zei ik dat al? 😉

Vanaf dan ging het eigenlijk met grote sprongen steeds vlotter.
Aan het eind stond ze helemaal alleen tot aan haar borst in het water, inclusief glimlach *trots*

Ze blijft me verbazen, dat kleine spook!

Advertenties

10 gedachtes over “Wisselvallig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s