Een warme deken


Ik schreef het al eerder: verblijven in het Buitenverblijf is verblijven in een soort cocon.
De wereld ‘buiten’ valt even stil, lijkt op te houden te bestaan.
Je leeft op het ritme van medicatierondes, het opnemen van parameters en bezoekuren.

Maar binnen die cocon zitten – gelukkig én helaas – heel wat lotgenoten.
Bij elk verblijf leerde ik er nieuwe kennen, of zag ik oude bekenden terug.
Zo waren er deze keer moeder en dochter Giraffenvlekjes, I en zijn mama die we na een week uitzwaaiden en hier gisteren terug zagen (gelukkig mochten zij vandaag al terug naar huis).
Gisterenavond geraakte ik aan de praat met de mama van een jongen wat verderop in de gang.
Een warm gesprek.
Vandaag praatten we verder.

Ik wou dat ik al deze mensen in andere omstandigheden had leren kennen.
Maar als ik hier ben, ben ik wel blij dat ze er zijn.
Een warme deken 😀

Advertenties

5 gedachtes over “Een warme deken

  1. Ik begrijp wat je wil zeggen. Mijn zoontje lag ooit in het ziekenhuis , was door het raam van zijn slaapkamer gevallen. Heel erg levensbedreigend en dan zit je met iemand op de kamer waar het totaal niet mee klikt, een ramp is dat. Gelukkig vind jij wel steun bij je lotgenoten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s