Aan een klein meisje…


Ze moet nog 3 jaar worden.

Maar ze loopt over van fantasie.
Praat me onder tafel.
Kan vreselijk boos zijn.
Kan het uitgieren van het lachen.

Ze is stronteigenwijs.
Ze is übercute.
Flavie is ontzettend enthousiast.
En tegelijk doodverlegen.

Twee-en-een-half, bijna 3 jaar.
Op en top zichzelf.

Tot nu toe vooral bezig met zichzelf, zich weinig bewust van de wereld rondom haar.
En dat laatste begint nu te veranderen, vooral met betrekking tot haar grote broer.

Ze vraagt me ’s morgens op weg naar school: ‘Kleine Kadee gaat naar een andere school he?’
Als ze bij de buren gaan spelen is, zegt ze als ze terug komt: ‘Daar is geen rolstoel, mama’
Ze kent woorden als medicatie, ziekenhuis, aerosol, rolstoel, …
Ze weet wat sondevoeding is en heeft heel bewust meegemaakt dat het een dikke maand geleden echt niet goed ging met haar grote broer.

Maar wat in onze maatschappij ‘abnormaal’ is is voor haar nog altijd doodgewoon.
Nog even.
Want ze wordt zich bewust van het anders-zijn van Kadeeke.

‘Mama, Kadeeke praat niet tegen mij…’
Dan leggen we haar uit dat Kleine Kadee inderdaad niet kan praten.
Ik zie de verwarring in haar ogen.
Naast mij begint Kadeeke te brabbelen.
Haar ogen lichten op.
‘Mama! Kadeeke wil wél met mij praten!’

Glimlach van oor tot oor.
Krop in mijn keel.

Mijn Flavie zal al heel jong een open blik (moeten) hebben.
Ze zal niet-voor-de-hand-liggende dingen als heel normaal zien.

Maar voor nu hoop ik dat ze nog eventjes mag genieten van haar kinderlijke onschuld…

Aan een klein meisje

Dit is het land, waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen,
en altijd is er weer wat anders loos.

En in dit land zijn alle avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn and’re muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw.

En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten
en dat doen boze mannen voor hun brood.

Een bos is hier alleen maar een boel bomen
en de soldaten zijn niet meer van tin.
Dit is het land waar grote mensen wonen…
Wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in

Annie MG Schmidt

Advertenties

8 gedachtes over “Aan een klein meisje…

  1. Wat geweldig dat Flavie in jullie gezinnetje is gekomen! En ja, ze zal idd opgroeien met een andere broer , rolstoelen ziekenhuizen. Iedereen wordt “anders ” groot. De mijne zijn opgegroeid tussen mosselpotten, tussen de klanten in de taverne. En zij leerden dan ook termen als “reservaties” “aperitief maison”, “sabayon”. En dat zal inderdaad bijdragen tot hun toekomst. Maar of dat nu goed is of slecht? Niets is slecht zolang er voldoende liefde is, de rest is bijzaak. Flavie is een gelukkige meid en dat is het belangrijkste!

  2. Flavieke wordt groot en ze heeft al vroeg een groot waarnemingsvermogen dat ze tot nog toe goed kan beheersen. Daarnaast kan ze haar sterk willetje laten gelden maar ook een ongelooflijk vermogen om te tonen hoe ze iemand graag ziet en hiermee bedoel ik in het bijzonder haar broer. Soms doet het pijn om dat allemaal te verwerken maar tegelijk is het heerlijk te beleven wat een sterke en lieve Flavie bij ons leeft.

  3. Vreselijk om te lezen maar realiteit dwingt ons de keerzijde te zien …ontdekken van een nieuw bos . Inderdaad alles is niet rozengeur en maneschijn . Laat ons Flavieke nog ff dromen van feeën , prinsen en prinsessen , de kleine meid nog ff verwennen tot ze klaar is voor de grote , boze wereld . x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s