Ik stik!!!

En dat zonder ademhalingsproblemen, dankuzeer 🙂

Nee, serieus: ik leer stikken. Meer bepaald met de naaimachine. De naaimachine van mijn moeder.
Ik werd jaloers als ik zag wat de Mme ZsaZsa’s en de Eloleo’s van deze wereld allemaal fabriceren… En dus ging ik zelf aan de slag.

Mijn eerste creatie werd het luierzakske van Mme ZsaZsa:

Mijn volgende naaiproject zou een iets grotere uitdaging worden: babyslofjes. Ik had ze gezien op de blog van Eleleo (zie boven) en bestelde het patroon bij http://www.ithinksew.com
Begon vol goede moed patroon over te tekenen, stof te knippen en zette me eraan. Maar toen bleek dat ik een iets gesofisticeerdere machine nodig had… Maar ik geef niet op. Misschien moet ik er eens met de hand aan beginnen?
Zeg nu zelf: dit is toch de moeite?

Ach we zien wel hoe en of het lukt. Feit is dat het me deugd doet creatief bezig te zijn, weer even “Eva-tijd” te hebben.
De afgelopen tijd ben ik mezelf dat meer en meer gaan toestaan en ik besef nu ook wel dat dat nodig is. Zo heb ik van een vriendin een verwendag cadeau gekregen, ging ik met een andere vriendin een dagje naar de sauna (danku, Flair), …
Ik heb bijgeleerd! Vergeet Mega-Mindy, hier komt Mega-Eva!!! 😀

Advertenties

Cadeautjes

Kleine Kadee wordt natuurlijk regelmatig rotverwend! 😀

Onlangs nog kreeg hij enkele cadeautjes: een flanellen pyjama van mijn tante (zijn groottante), schattige T-shirtjes van een andere groottante, en hieronder zie je de prachtige warme wollen trui die Omamaj breide en de “bandana’s” (bandero’s lol 😉 inside joke) die hij van een vriendin kreeg.
Ze had knap onthouden dat ik erover vertelde toen ik de website van Pien en Polle toonde.

Dank je wel iedereen!

Knars

We vonden al een tijd dat Kleine Kadee zo’n “scherpe” hoektandjes heeft… Hij heeft al zijn tandjes, die zien er ook goed uit, maar die hoektandjes… Hmz.

Dit weekend kwamen we tot de vaststelling dat hij knarsetandt (of tandenknarst?). Doet hij waarschijnlijk al een tijdje, maar viel ons nu ineens op.
Hoektand op hoektand. Vandaar… die worden dagelijks bijgevijld.

Iemand tips? (schreef ze hoopvol)

Door dik en dun

Eind vorig jaar was Kleine Kadee veel afgevallen. Teveel.
Zijn gewichtscurve duikelde naar beneden. We konden piano spelen op zijn ribben (om het met de bewoordingen van onze kinesiste te zeggen), zijn heupbeenderen staken uit, …

In samenspraak met de diëtiste in het ziekenhuis is toen beslist om bij elke maaltijd Caloreen (= dextrine-maltose) toe te voegen. En met succes! 😀
Kleine Kadee kwam weer bij, zat weet beter in zijn vel (figuurlijk dan ;)) en sliep zelfs door!!!
Dat doorslapen was helaas van bepaalde duur, maar enfin…

Maar de laatste tijd gaf hij weer regelmatig over en at hij toch iets minder makkelijk.
Vannamiddag zat ik lekker met hem te spelen in de zetel bij mijn ouders toen hij ineens – out of the blue – begon over te geven zoals ik nog nooit een kind heb zien overgeven. Het blééf gewoon komen…
Nu was onze Kleine Kadee een serieuze refluxbaby, dus ik ben echt wel wat gewoon. Kleine Kadee gaf na een fles melk nooit “een mondje terug”, nee, hij gaf meteen een fles terug… Maar dat was gebeterd.
Wat er namiddag uitkwam was echt wel van een paar dagen, zoveel.
De (lederen) zetel vol, een kussen vol, zijn kleren vol, zijn haren vol, … En hij keek och arme zo verdwaasd.
Ik heb hem zo goed en zo kwaad als dat ging uitgekleed en hem dan met de hulp van Omamaj in bad gestoken. Hij heeft niet geweend, ik denk dat hij ook compleet overdonderd was, en toen hij in bad zat trok er een gelukzalige glimlach over zijn gezichtje :D.

Vanavond heb ik hem voor de zekerheid maar wat pudding binnengelepeld in plaats van zijn fles melk, mezelf wijsmakend dat hij dat misschien beter zou binnenhouden… We zullen zien.

Hij lag daarnet toch vrolijk te zingen in zijn bedje, dus da’s al een goed teken.

Met spoed naar de spoed (deel II)

Man man man toch! Op uitstap met ons is altijd een belevenis…

Gisteren gingen we naar Kwatrecht om een school voor Kleine Kadee te bekijken. “We” is in dit geval Grote Kadee, Kleine Kadee, ikzelf en Y, onze thuisbegeleidster en steun en toeverlaat in het maken van deze toch best wel moeilijke keuze (en nee, Y, dat zeg ik niet alleen omdat ik weet dat je hier ook soms leest 😉 ).
Mijn twee Kadeeën en ik parkeerden – op de verkeerde parking bleek achteraf, maar soit – Kleine Kadee in de buggy, Grote Kadee en ik op weg naar de plaats van afspraak.
Nu had ik het die dag in mijn hoofd gekregen van laarzen met hakken te dragen, ondanks het feit dat het barkoud was, gesneeuwd en goed gevroren had. Dus terwijl we aan het stappen waren bedacht ik nog wat voor een kieken ik toch wel was om uitgerekend met zo’n weer hakken te willen dragen. Ik zou beter een voorbeeld nemen aan het schoeisel van Grote Kadee: stevige stapschoenen met een degelijk profiel!
Ik was nog maar net klaar met denken of – ZWIEP – … het was zover.
Nee beste lezer, niet ik, maar mijn lieve Grote Kadee was onderuit gezwierd en lag op zijn achterste op een grote ijslens… en stond niet meer recht. Ik had bij zijn val precies iets horen kraken dus bereidde me al voor op een gebroken been of pols of weet-ik-veel. Maar na eerst wat beduusd kijken kon hij terug spreken en bleek dat hij zelf niet recht zou geraken.
Ik blokkeerde de buggy van Kleine Kadee en trok mijn Grote Kadee recht (jaah, ’t is wat met die Kadeeën! :D).
Klank viel weer even weg maar hij bleef staan en zakte niet door zijn been. Toch had hij serieus pijn en werd het al mankend naar plaats van afspraak “lopen”…

Daar aangekomen stond Y ons al op te wachten (ah ja, met dat zwiepen en manken hadden we toch wel wat vertraging opgelopen) maar bleek ook een brandalarm in werking te zijn getreden. Alleen wist niemand waar het brandde. 😐
Bleek uiteindelijk vals alarm te zijn…

Het contact met de directie en de groepsverantwoordelijke viel best goed mee, maar Grote Kadee kreeg hoe langer hoe meer pijn aan zijn been. Daarom werd de schoolverpleegster erbij gehaald. Die gaf Grote Kadee voorlopig een ijskompres, want straks moest de dokter Kleine Kadee toch zien en dan kon die ook wel even naar Grote Kadee kijken.
Na het gesprek gingen we de school even bezoeken, maar echt rondwandelen was toch wel moeilijk voor Grote Kadee. We zijn dus maar eerst langs de dokter geweest en die wou op zeker spelen en stuurde ons naar de spoed om foto’s te laten maken.
We zijn nog enkele klasgroepjes gaan bezoeken en zijn dan naar Tante M gereden, een zus van Grote Kadee. Kop soep binnengelepeld en M en Grote Kadee zijn dan naar spoed gereden.
Om een lang verhaal kort te maken: er is geen breuk te zien (gelukkig!) en het zou waarschijnlijk een spierscheur zijn.

We hadden gepland om dit weekend bij mijn ouders door te brengen, maar zouden normaal gezien pas zaterdagmiddag vertrekken. Ik vreesde dat dat been ’s anderendaags nog veel meer pijn zou gaan doen, dus zijn we toch maar vrijdagavond vertrokken. En ja hoor, Grote Kadee wist van geen afgeven: hij wou zelf rijden! Ik heb aangeboden (herhaaldelijk) om te rijden, maar nee nee, hij kon dat… Tot we daar aankwamen :(.
De pijn sloeg toen helemaal toe, hij kon amper stappen.
Ik heb hem (zoals de dokter gezegd had) een Dafalgan Forte gegeven en in bed gestopt en hij was al in dromenland voor zijn hoofd het kussen raakte.
Vandaag na een goeie nachtrust gaat het gelukkig al heel wat beter!

Ja, zo zie je maar: Grote of Kleine Kadee, je hebt er je handen vol aan :p (maar ik doe het met veel liefde hoor!)