Fotomodel met sterallures

Dit weekend was het zover: onze Kleine Kadee zou een fotoshoot ondergaan!

Niet dat het de eerste keer zou zijn dat hij gefotografeerd werd, ik denk dat geen ander kind in Vlaanderen al zo vaak het onderwerp van een fotoreportage geweest is. Opa heeft nl. als grote hobby fotograferen en zo’n Kleine Kadee is natuurlijk een dankbaar onderwerp :).

De laatste tijd stel ik echter vast dat Kleine Kadee – als hij volop show aan het verkopen is – precies “merkt” dat hij gefotografeerd zal worden, want zodra opa nog maar naar zijn fototoestel reikt, wordt Kleine Kadee ineens stil en daalt het show-gehalte drastisch.

Zo ook dit weekend.

Hoewel opa een indrukwekkend fototoestel heeft, kon dat toch niet tippen aan de apparatuur van de fotograaf van zaterdag. Een hele lieve meneer, die een hoop foto’s maakte.
Van Kleine Kadee. Van Grote Kadee. Van Grote Kadee met Kleine Kadee. Van Grote Kadee met Kleine Kadee met eh… Grote Kadette (?) om in hetzelfde namen-thema te blijven :-D.

Maar… lieve meneer had fototoestel opgeborgen en was nét de deur uit, en toen begon de grote “Kleine Kadee-show” pas!
Alsof hij het ruikt!!!

De foto’s zullen gebruikt worden voor het boek waar de neurologe van onze Kleine Kadee aan meewerkt. Een tijd geleden vroeg ze ons hiervoor onze medewerking (zie “Ons buitenverblijf in Jette”).
Maar aangezien ik bij de start van deze blog al gekozen heb voor een zekere graad van anonimiteit, zullen de foto'(s) hier niet te zien zijn. Wees gerust, bij gelegenheid zullen jullie de foto'(s) wel eens bij ons thuis zien!

Advertenties

Wie o wie?

Wie zijn jullie toch allemaal?

Een tijd geleden las ik een gelijkaardige vraag op een andere blog. En eerlijk gezegd begreep ik die nieuwsgierigheid niet helemaal toen.
Toch begint mijn curieuzeneus meer en meer te krullen want ik zie de teller van het aantal lezers van deze blog al maar meer naar boven klimmen.
Blijkbaar wordt er veel gelezen hier en daar kan ik alleen maar blij om zijn.

Momenteel staat de teller op 845. En dat op zo’n korte tijd! Yihààà!

Maar hoewel ik – als ik de statistieken van de blog zie en dus zie dat er vandaag zoveel of zoveel mensen zijn komen kijken – me afvraag wie jullie allemaal zijn, is net dat mysterie ook wel leuk 🙂

Blijf gewoon lezen, reageren, negeren, whatever…
Ik geniet van het schrijven en ik hoop jullie van het lezen!

Op naar de 1000!

Kapotte platen enzo…

Toen Kleine Kadee nog geboren moest worden had ik me voorgenomen géén mama te worden die alleen nog over haar kind kon praten. Ik zou vlotjes mee blijven babbelen over ditjes en datjes, ook over mijn kind, maar niet alleen maar over hem.

Uiteraard ben je euforisch als hij dan eindelijk geboren wordt.
Uiteraard wil je het dan van de daken schreeuwen.

Maar die eerste maanden lukte het me steeds beter om daar een evenwicht in te vinden.
Tot… bleek dat er problemen waren met onze Kleine Kadee.
Waar ik het eerst heel moeilijk vond om daarover te praten met vrienden, collega’s, … omdat ik dan altijd een dikke krop in mijn keel kreeg, werd net dat praten na een tijd een manier om het vol te houden.
Ik was niet meer de Eva van voor dit alles. Ik was veranderd.
Door te vertellen en te herhalen en te herkauwen wist mijn omgeving wat er in mijn leven gebeurde en kreeg ik de kans om stoom af te laten en dingen van me af te praten en ze een plaats te geven.
En mijn omgeving gunde me dat ook.

Toch stel ik me de laatste tijd stiekem  de vraag of sommige mensen niet stilaan beginnen denken “Is ze daar nu wéér?”.
Alleen: ik kan het niet stoppen. Niet nu. Er is nog zo’n weg te gaan met Kleine Kadee en om die weg te kunnen afleggen moet ik er stààn. Helemaal.

Daarom hoop ik dat mijn omgeving nog wat geduld met me wil hebben.
Want het doet me goed.
Ik beloof dat mijn plaat niet eeuwig zal blijven hangen 😉

Nu al…

De herfst mag dan officieel nog niet begonnen zijn, volgens mij is hij toch al in het land…

Onlangs bijgewerkt

Onze Kleine Kadee heeft een snotneus, had vrijdag een beetje koorts en is de rest van het weekend hangerig en klagerig geweest. Vannacht zelfs in die mate dat we dan maar naar de halve finale tennis (Clijsters-Williams) hebben gekeken.
Koorts is voor ons altijd wat alarmerend, aangezien die zelfs in de tijdsspanne van een half uur al snel oploopt van 38°C naar 40°C  of meer. En laat dàt nu net één van de uitlokkers voor epilepsie-aanvallen zijn…

Nu is de noodbrigade hier (lees Oma M en Opa C) want morgen is het weer werkendag. Morgenavond misschien eens naar de pediater gaan, we zullen zien hoe het vannacht gaat.

Kleine Kadee = Kleine Sloeber!

Jaja…

Het is zover…

Onze Kleine Kadee heeft zijn eerste vriendinnetje!

Toen ik hem vanavond ging halen bij onze onthaalmoeder, bleek dat er luuuv in the air hing.
Kleine Raja (geen idee of ik het zo juist schrijf) blijkt onze Kleine Kadee vrij onweerstaanbaar te vinden en hem heel graag kusjes te geven.
Deze namiddag had ze met haar twee handjes zijn hoofdje vastgehouden en hem een dikke zoen gegeven.

En onze Kleine Kadee?
Die liet het zich allemaal welgevallen natuurlijk.

Wat had je gedacht!?

Slaaaaaap…

Slapen… Heerlijke bezigheid 🙂

Toen ik van vriendinnen hoorde dat hun kindjes na enkele weken doorsliepen, was dat hetgene waarop ik me voorbereidde toen Kleine Kadee geboren ging worden. Enkele weken ’s nachts slecht of heel weinig slapen, maar dat zou wel lukken. Even op de tanden bijten.

Kleine Kadee richtte mijn leven toch net iets anders in. Tot zijn 13 maanden waren de nachten waarin hij doorsliep op twee handen te tellen! Jawel, u leest het goed.

Na die 13 maanden stonden wij open voor vanalles. Zelfs voor de Bachbloesems die ik tot dan altijd had afgedaan als “zweverige placebo”.
En warempel (gniffel, heb dat woord altijd al eens in een volzin willen gebruiken): het wérkte! Kleine Kadee viel tegen half 11 in slaap en sliep als het een beetje meezat tot een uur of 6. Een succeservaring voor ons.
Dat placebo-gevoel heb ik moeten laten varen, Kleine Kadee kon onmogelijk weten of hij nu die druppeltjes kreeg of gewoon water. Maar als hij de druppeltjes niet kreeg sliep hij niet meer door.

De laatste weken was het weer wat minder, maar ik vermoed dat de aanvalletjes daar weer voor iets tussenzaten. Elke nacht werd hij wel wakker, maar als ik dan ging kijken had hij heel vaak aanvalletjes.

Maar vannacht… Hij is gaan slapen om half 9 en is vrijwel onmiddellijk in slaap gevallen. En hij heeft doorgeslapen tot 7 uur!!! Woehoe!
Heb me in geen tijden zo wakker gevoeld 🙂

Morgen ook?

Ji-ja-jette

Vandaag voor de tweede keer deze week naar Jette geweest…

Maandag waren we daar nl. ook al een keertje, toen voor een “blitz-bezoek” (hoewel… :)). Snel even EEG en later op de dag consult bij de neuroloog.
Het EEG was zeker niet slechter dan de vorige keer, zelfs een aantal rustigere stukjes te zien, maar de epilepsie blijft er natuurlijk duidelijk op aanwezig. Reden van ons bezoekje was dat Kleine Kadee de laatste tijd weer veel meer aanvallen heeft, bij momenten de ene na de andere. Nét niet genoeg om dan een kalmeermiddel toe te dienen en naar het ziekenhuis te vertrekken, maar echt wel te veel om het zo te laten. Kleine Kadee is zich de laatste maanden ook veel meer bewust van zijn aanvallen, voelt ze aankomen en lijkt angstig als het zover is.
De dosering van de medicatie is dus weer aangepast. Zo klein en toch al cocktails krijgen… (Laat ons onze humor maar bewaren?).

Vandaag gingen we langs bij de oftalmoloog (in gewoon Nederlands: de oogarts). Tot nog toe waren we daar altijd snel weer buiten, want onze Kleine Kadee verleende volstrekt geen medewerking. In slaap vallen net voor het aan ons was, star voor zich uitstaren en zich niet laten afleiden, de charmeur uithangen maar niet tonen hoe hij thuis soms kan fixeren, …
Vanmorgen vreesde ik er al voor toen ik merkte dat de gebruikelijke vertraging in de dienst ook vandaag present was. Op het moment dat wij eigenlijk hadden moeten binnengaan werd duidelijk dat Klaas Vaak was langsgeweest. Jengelen, in zijn oogjes wrijven, geeuwen, … Ik deed nog mijn best om hem wat wakker te houden, maar zo’n kleine man wakker houden is natuurlijk niet evident. Ik heb hem dan maar in slaap laten vallen. Gelukkig. Want we hebben er nog een half uur – drie kwartier in de wachtzaal gezeten. Tegen dat het écht aan ons was, maakte ik Kleine Kadee wakker en kon hij eindelijk tonen wat hij kan :).

Resultaat: linkeroogje kijkt een beetje scheel, maar als dat oogje wegdraait neemt het rechteroogje mooi over. Hij kan dus beide ogen gebruiken om te kijken en doet dat ook. Hierdoor ontwikkelt het zicht van beide oogjes. Hij fixeert ook mooi. Volgen deed hij vandaag niet, hoewel we dat thuis soms met kleine momentjes zien.

Met verse moed het weekend in! Het is nu officieel: onze Kleine Kadee kan zien!