3 jaar Kleine Kadee

27 december 2007.
3 jaar geleden al!
Iets na de middag legden ze jou op mijn buik en kon ik niet anders dan hikken en snikken en jou in de wereld verwelkomen, samen met je papa.
We hadden zo veel dromen en plannen…
Zo veel voorstellingen van de toekomst.
Zo veel verwachtingen en hoop.

We zijn nu drie jaar later en niemand had ons kunnen voorbereiden op wat nu is en wat nu niet is.
Van onze dromen en plannen van toen blijft niet veel meer over.
Het is helemaal anders gelopen met jou en met ons.
Maar ik had er geen moment van willen missen, Kleine Kadee!
Hoe ‘anders’ het ook geworden is, jij bent een ongelooflijke rijkdom in ons leven.

We blijven hopen. We dromen opnieuw.
Van andere dingen nu. Een lichtjes aangepaste toekomst.
En we genieten. Van jou. Van ons.
Elk moment.

En af en toe steekt de pijn nog wel de kop op.
Maar dan begin jij te lachen en zien we de zon weer.

Lagen

Een tijd geleden vroeg ik in de bibliotheek of het boek “De lijst van meneer Rosenblum” van Natasha Solomons aangekocht kon worden.
Een week of 3 nadien kreeg ik een mailtje: het boek lag op me te wachten.
Heerlijk, zo’n boek dat nog door niemand anders gelezen is, de rug van het boek nog intact en niet geplooid, geen ezelsoren, … en dan die geur van drukinkt… 🙂

Ik had over het boek gelezen in een tijdschrift en het sprak me op zich wel aan.
Ene Jack Rosenblum en zijn vrouw Sadie vluchten in 1936 van Berlijn naar Londen en probeert zich daar zo goed mogelijk aan te passen.
Hij wil Britser dan de Britten zijn.
Zijn vrouw wil net vasthouden aan haar herinneringen.
Bovendien zet hij het haast onmogelijke plan op om zelf een golfbaan aan te leggen.

Ik moet bekennen dat ik na het lezen van de eerste hoofdstukken wat teleurgesteld was.
Ik had iets anders verwacht.
Maar ik las door en het verhaal kreeg me in zijn macht.
Ik ontdekte de lagen van het verhaal. Zo op het eerste zicht is het misschien een oppervlakkig verhaal, maar er zit zóveel onder…
Afscheid nemen, het verleden een plaats geven, het heden aanvaarden en openstaan voor de toekomst, durven dromen, vriendschapsbanden, doorzetten, …
Sadie bakt in het boek “Baumtorte”, volgens het verhaal een Joods gebak in lagen dat eruit ziet als de jaarringen van een boom.
Elke laag staat voor iets waarvan je afscheid neemt of een plaats geeft.
Het is een gebak om verdriet los te laten.

Ook mijn verdriet, verleden, heden en toekomst werd heel tastbaar tijdens het lezen.
Zo in de eindejaarsperiode is het altijd wat moeilijker.
Kleine Kadee is bijna jarig en dan kijk je toch altijd even terug…
Maar dit was fijn.
Ik ben sinds de geboorte van Kleine Kadee – zoals heel wat mama’s – veel gevoeliger geworden voor emo-trash (denk aan blètfilms op WijfTV VijfTV en je weet: mama is na 10 minuten aan het meesnotteren).
Maar gisterenavond had ik voor het eerst in mijn leven een gevoel van ontroering bij het lezen van een boek…

O dennenboom…

Decembermaand.

Donkere maand.

Kaarsjesmaand.

Fééstjesmaand!
Ah ja, want Sinterklaas is jarig, Grote Kadee verjaart, Kerstmis wordt gevierd, Kleine Kadee wordt 3 jaar, Oudejaarsavond wordt gevierd…
Need I say more?

Deze (afgelopen) week heb ik samen met mijn moeder hier toch ook de kerstboom gezet.
De eerste jaren dat ik niet meer “thuis” woonde, haalde ik eigenlijk geen kerstboom in huis.
Ik vond dat zo’n gedoe.
Ik hing trosjes kerstballen aan de muur of in een plant, legde slingers of nog meer kerstballen in een schaal en klaar was Kees.
Maar sinds enkele jaren (en dan vooral sinds we wisten dat Kleine Kadee er ging komen) wilden we allebei wel wat meer ouderwetse Kerst in huis.
En dus kwam er ook een boom.
In ons geval een plastieken boom.
Ik wou dat ik kon zeggen dat dat voornamelijk komt omdat dat beter is voor het milieu enzo, maar helaas pindakaas: wij kozen dat voor het gemak!
Zo’n plastieken geval verliest zijn naalden niet – best handig op een appartement – en blijft altijd groen.
Bovendien moet je het volgende jaar niet opnieuw op zoek naar een mooie boom maar vis je die van vorig jaar gewoon op uit de kelder!

Ach ja, laat ik het maar bekennen: soms (en ik benadruk SOMS) zijn Grote Kadee en ik een beetje lui. redface

Maar waar ik eigenlijk toe wou komen is dat zo’n boom, plastiek of niet, helemaal geen dennenboom is!
Wist u dat??? eek
Het gaat over een spar!
Alleen bekt dat nét dat tikkeltje minder makkelijk (o sparrenboom, o sparrenboom… geef toe, echt lekker loopt dat niet, toch?).

Maar hij staat er dus.
Onze kerstboom.
Met lichtjes en al!
Flikkerlichtjes!
In verschillende kleuren!

Geef me nog enkele dagen en dan loop ik hier Kerstliedjes te zingen voor Kleine Kadee.
Een paar dagen per jaar mag een mens toch eens “over the top” in kitsch gaan, nee?

’t Was lang geleden: een uitstapje naar ons buitenverblijf…

Van eind augustus zelfs… Nee correctie: eind oktober zijn we nog eens een nachtje gaan logeren.

Voor de nieuwe lezers: wij hebben een buitenverblijf. En nee, ’t is niet “op den buiten”!
Alle gekheid op een stokje, zoals al eens eerder schreef bedoel ik met ons buitenverblijf het UZ in Jette.
In oktober kreeg Kleine Kadee er een nacht-EEG om de epilepsie te herevalueren.
Maar afgelopen week zijn we dus nog eens op daguitstap geweest.
Deze keer hadden we een drukgevulde agenda: diëtiste, psychologe, logopediste, neurologe, sociaal verpleegster en gastro-enteroloog! Een hoop -isten en -logen…

Laat ik maar bij het begin beginnen…
Kleine Kadee is gegroeid.
En geen klein beetje…
Kleine Kadee is een Grote Kadee aan het worden want (afhankelijk van de graad van “uitrekking” op de meetlat) is hij nu al 96 cm! Die kleine gaat zijn pa achterna 😀
Zijn gewicht was weer wat gedaald (nu +/- 11,5 kg), maar daar werd niet echt een probleem van gemaakt aangezien den duts een anderhalve week lang geplaagd is door diarree… en dan verliest een mens al wel eens wat gewicht.
De logopediste gaf ons heel wat adviezen om de lepelvoeding wat vlotter te laten verlopen, voornamelijk voor ‘petatjes’.
Mensen vragen me wel eens of-ik-Kleine-Kadee-dan-niet-zelf-kan-behandelen, logopediste zijnde.
Maar dat ligt toch niet zo simpel…
Het is best moeilijk om therapeut te zijn voor je eigen kind. Een zekere afstand is toch nodig om de dingen objectief te zien en bovendien kan je je kind niet “straffen” met 24u/24u een therapeut in huis… Want waar trek je de lijn?
Daarnaast ben ik niet gespecialiseerd in het behandelen van problemen met neurologische basis… of toch niet van deze orde.
Afasie, dysarthrie, geriatrische dysfagie allemaal goed en wel, maar ik denk dat voor de behandeling van een problematiek als die van Kleine Kadee toch een bijkomende (Bobath-)opleiding aangewezen is.

Maar we dwalen af.

Halfvaste voeding is het makkelijkst voor Kleine Kadee. Neurologisch is hij nog niet klaar voor het eten van brokjes.
We blijven dus papjes allerhande maken. De diëtiste raadde ons ook een soort indikkingsmiddel voor dranken aan, waardoor het voor hem makkelijker zou zijn om van een beker te drinken (ondertussen met succes uitgetest!!!).
Ze gaf me ook de naam van een soort poeder dat ik hem – gemengd met sojamelk – als alternatief ontbijt kan voorschotelen.
Iets met appel- en hazelnootsmaak, kan niet slecht zijn toch? Hmz, da’s dus buiten Kleine Kadee gerekend.
Na de eerste happen bekeek hij me met een gezicht van “moeder, wat voor een BUCHT duw je me nu naar binnen?” en hield daarna zijn lippen stijf op elkaar.
Had ik al gezegd dat mijn zoon een slim kereltje is? lol
Jammer dat die dingen zo duur zijn.
Maar soit, Kleine Kadee mag dan wel koppig zijn, hij heeft de pech dat zijn moeder nog nét iets koppiger is.
Hij zal dat appel-hazelnootspul dus nog wel eens voorgeschoteld krijgen.
Ik heb er zelf van geproefd en het is best wel lekker.
Calorierijk ook, en laat caloriën nu net iets zijn waar moeder geen tekort aan heeft…

De neurologe besprak ook nog eens de status van Kleine Kadee met me, aangezien zijn medicatie de laatste maanden gewijzigd is.
Hij krijgt nu in totaal nog 3 anti-epileptica en iets tegen de reflux, plus wat ijzer en vitaminen.
Niet slecht als je weet wat voor een apotheek wij ondertussen thuis hebben uitgebouwd.
Maar zijn status dus.
Kleine Kadee doet het eigenlijk goed de laatste tijd.
Oké, hij doet nog elke dag aanvallen.
Oké, daar zijn soms nog redelijk zware aanvallen bij.
Maar al bij al gaat het goed.
Hij zoekt meer en meer contact.
Slaapt beter.
Lacht gemakkelijk.

En als zoon happy is, waarom zou moeder dat dan niet (proberen te) zijn?

Punthoofd

Ik veronderstel dat jullie zo stilaan een punthoofd aan het krijgen zijn van al mijn lay-outs…

Te donker, te licht, te kleurrijk, te kleurarm, te saai, te flashy, …
Ik vind gewoon mijn goesting niet!!!

Heb dus nog even geduld met me, ik ben volop aan het experimenteren.
Mochten jullie voorkeuren/tips/wensen hebben: laat het maar weten in een reactie, jullie zijn immers de lezers en dat betekent dat in de eerste plaats jullie de lay-out mooi, handig, overzichtelijk, … moeten vinden.

 

Sinterklaas

6 december. De verjaardag van de enige echte Sinterklaas.

Nooit gedacht dat ik – de nuchtere Eva 😀 – nostalgisch en sentimenteel zou gaan doen over die tijd toen die lieve goede Sint voor mij nog écht bestond, maar beste mensen: het is zover!
Ik herinner mij dat ik echt boos was toen ik het-Grote-Geheim-achter-het-bestaan-van-Sinterklaas  te weten kwam.
Hoewel, “boos” is misschien niet het juiste woord, eerder verontwaardigd.
Verontwaardigd omdat er zo lang tegen me gelogen was (want in mijn ogen was dat dus echt liegen toen).
Om de een of andere bizarre reden legde ik ook direct de link met de Paasklokken (ah ja, thuis kwamen de PaasKLOKKEN, die flauwe PaasHAAS daar deden wij niet aan mee! 8) )…

Maar bon, ik kan nu dus echt wel genieten van de verwondering in de oogjes van die kinderen, de spanning die in de lucht hangt in de dagen voor 6 december, de nervositeit als Sinterklaas binnen gaat komen op een Sinterklaasfeest, de kriebels in de buik als Zwarte Piet eens zwaar nadenkend naar je kijkt, …
Hopen herinneringen komen weer bovendrijven, alleen al bij de geur van (liefst Hasseltse) speculoos, marsepein, lievevrouwkes (guimauvekes) en mandarijnen.

Ik beken: ik ben een echt watje geworden sinds ik mama geworden ben!!! 😯

Zaterdag was er een Sinterklaasfeest van het werk van Grote Kadee. En onze Kleine Kadee is gelijk nen echte op de schoot van de Sint gaan zitten! (enfin, “liggen”, al lag dat eerder een de ietwas jong uitgevallen Sinterklaas die wat onzeker was met een kindje met een handicap in zijn armen dan aan Kleine Kadee zelf, maar verder zeker geen kritiek!)

Zondag was er Sinterklaasfeest bij de ouders van Grote Kadee.
Grote Kadee komt uit een groot gezin: veel kinderen, nog meer kleinkinderen en dus véél cadeautjes!
Kleine Kadee kreeg een mooi voorleesboek van Vos en Haas van zijn oma & opa en een ander mooi voorleesboek (betoverende 1-minuut-voorleesverhaaltjes) van zijn meter. En natuurlijk een berg chocola, koekjes, pepernoten, … waarbij wij uit pure zelfopoffering zullen helpen om die berg te verorberen. 😉

En vandaag was er dan het Sinterklaasfeest bij Kleine Kadee op school.
Ook de grootouders waren uitgenodigd en ik vertrok met 3 stuks grootouders en Kleine Kadee vanmorgen dus naar school.
Er was een tamelijk grote opkomst: toen wij binnenkwamen zaten er al heel wat ouders, grootouders en kinderen in de patio.
Zowat alle Sinterklaasliedjes die ik ken (en ook nog een aantal waarvan ik eerst vergeten was dat ik ze kende) passeerden de revue en dan was hij daar: de échte Sinterklaas met maar liefst drie (3!) Zwarte Pieten!
Het was een mooi feest.
Zoveel warmte van mensen die om onze kinderen geven.
Zoveel verbondenheid.
Zoveel plezier en verrukking op de gezichtjes van de kinderen.
En zoveel deugenieterij op het gezichtje van onze Kleine Kadee…
*smelt*


Het snééuwt!!!

Jahaa, het snééuwt!!!

Zowat ieder kind (klein of groot) sprong waarschijnlijk een gat in de lucht van blijdschap met de
sneeuw die deze week vrolijk naar beneden dwarrelde… behalve ik 😀

Ik weet het: de meeste mensen vinden sneeuw super.
Het geeft sfeer, drijft hen naar buiten om van de natuur te genieten, laat hen dromen van – godbetert – skivakanties (het idee alleen al! bwèk!), laat hun handen kriebelen om een sneeuwballengevecht of een sneeuwman te maken enz.

Zo dus niet bij mij.
Ik kan er echt niets aan doen, maar sneeuw is totààl niet aan mij besteed…
Ik heb er gewoon niks mee.

Mwja, ok, zolang ik lekker binnen kan zitten en zeker ben dat ik niet naar buiten moet kan ik het wel enigszins mooi vinden om naar die dwarrelende vlokjes te staren, maar verder dan dat gaat het bij mij niet. Sorry… 🙂
Ik associeer sneeuw met “nat”, “koud”, “glad”, “smurrie” en dergelijke.
Als het even kon, deed ik een winterslaapje. Lijkt me heerlijk, die sneeuwperiode gewoon overslaan, lekker opgerold, en dan weer wakker worden laat ons zeggen ergens in april…

Nee, klinkt misschien allemaal wat wit-zwart (en tadàà: daar is de link met mijn nieuwe blog lay-out!), maar heel de sneeuw-euforie ontgaat mij dus… en eigenlijk vind ik dat best jammer.

Een paar jaar geleden dagdroomde ik er wel eens van naar Zweden te verhuizen.
Ik had toen het eerste jaar van mijn cursus Zweeds achter de rug (of was dat al het tweede?) en mijn Scandinavië-verslaving begon serieuze vormen aan te nemen.
De zomers daar zijn heerlijk: lange dagen, weinig regen, ideale temperaturen (+/- 25°C, wees nu eens eerlijk: meer is toch ook alleen maar goed om te smelten?), …
Maar de winters daar… nee, ik denk niet dat ik dat zou aankunnen.

Ach ja, nog even op mijn tanden bijten en de dooi treedt hier alweer in (hoop doet leven :|)

Toch heb ik – vriendelijk al ik ben, gnarf – aan mijn sneeuwliefhebbende medemens gedacht en warempel voor sneeuw op mijn blog gezorgd!!! Al gezien?