Vandaag…

… gingen we naar een doopfeest van de dochter van vrienden.

… weigerde Kadeeke voormiddag een dutje te doen (feest begon om 13u).

… weigerde zijn zus net hetzelfde.

… vreesde ik het ergste voor het humeur van mijn beide schatten.

… bleek die vrees helemaal ongegrond!

… was Kadeeke goed in form, ondanks de drukte en het geluid en …

… stal Flavie de show in al haar schattigheid.

… speelde Flavieke een hele namiddag flink zonder zeuren en zonder dat mama altijd mee moest doen. Samenspelen met andere kindjes was nog een beetje té spannend, maar ze heeft zich wél geamuseerd.

… kwam kleine zus grote broer tussendoor toch even over zijn hand wrijven.

… was Kleine Kadee helemaal op zijn plaats, hij mocht er zijn en hoorde erbij. Fijn!

… hadden we enkele heel fijne en warme gesprekken.

… hadden wij een heel ontspannen namiddag.

… ging Flavieke nog eens zonder tegenstribbelen naar bed en viel ze zonder reclameren in slaap.

… deed Kadeeke hetzelfde. 
Ik denk dat wij vaker moeten gaan feesten met onze kinderen! 😋

Ongewoon vs. gewoon

Ons leventje kabbelt hier rustig voort.
In onze realiteit, met alle medische toestanden, maar ook met hele fijne kleine dingen en met bvb de peuterpuberteit van Flavie (uhuh, ze is 2 en we wéten het! 😉 )

Maar het feit dat alles hier voortkabbelt en we niet te hard proberen stilstaan bij het feit dat ons gezinsleven niet ‘gewoon’ is, is ook bedrieglijk.
Want het maakt dat ik mijn zelfbescherming laat zakken.
Dat ik niet meer (zo vaak) stilsta bij de steeds aanwezige dreiging van Kadeeke zijn ziekte.

Ongewoon wordt gewoon. Lees verder

En toen werd ze 2!

Lieve Flavie,

Twee jaar geleden (al!) werd jij geboren.

De tijd toen jij nog een buikbaby was, had me al stevig van mijn sokken geblazen (bloeding op 26 weken, verschillende opnames op intensieve, weeënremmers, longrijping, hulp durven en leren vragen aan iedereen en uiteindelijk 3 maanden volledig platliggen).

Maar hoe hobbelig dat parcours ook was, zo ‘makkelijk’ was het eenmaal jij geboren werd (tart ik het lot door dit te schrijven?).
Een lief kind, een makkelijk kind, een (dat moet gezegd) mooi kind, een kind dat (tot voor kort) makkelijk ging slapen en vrij goed eet.
En je begint nu aan de “terrible two’s”, maar laat ons gewoon afspreken dat we voortdoen gelijk we bezig zijn. Gewoon voor de fun. Wat denk je? Strak plan?

Elke dag ontroer je me, door zo vele kleine dingen.
Door je enthousiasme.
Door je heerlijke verwondering.
Door je liefde voor je grote broer (wat krijgt hij veel spontane kusjes en knuffels van jou!).
Door ‘jij’ te zijn.

Voor papa en mij was het een hele knoop om door te hakken of Kleine Kadee een broertje of een zusje zou krijgen, maar wat ben ik blij dat we de sprong gewaagd hebben!
Iedere dag opnieuw.

Gelukkige verjaardag lieve kleine grote schat x