Hieperderozerood

We doen het nu al enkele jaren, en ook dit jaar vierden we Kerst en de verjaardag van Straf Kadeeke in het heerlijke Villa Rozerood.
Dat stukje hemel op aarde is zo’n speciaal plekje…

Op één gezin na bleken we alle andere aanwezige gezinnen deze keer te kennen. En dat ene gezin leerden we snel genoeg ook beter kennen.
We hadden een heel ontspannen weekend, waarin ontzettend veel gepraat en gelachen is.
Ik kreeg buikpijn van het lachen, maar ik vond het heerlijk.
Er werd gedroomd, er werden herinneringen opgehaald, er werd gehuild.
Het was helemaal perfect.

Ook Kadeekes verjaardag was fijn. De sfeer was ontspannen en vol humor, er werd voor hem gezongen…
En deze mama slaagde erin om voor het eerst in 14 jaar het einde van ‘Happy Birthday’ te halen zonder tranen.
Elk jaar opnieuw ben ik apetrots op die grote kleine man van mij.
Maar hoewel ik het hele leeftijdsgegeven al jaren geleden grotendeels heb losgelaten, komt de confrontatie op dagen als verjaardagen dubbel zo hard binnen.
Dat zijn de dagen waarop ik denk: verdorie, het had zó anders kunnen zijn. Hij had nu volop kunnen puberen, afspreken met zijn vrienden, wie weet had hij al een liefje…
Het brengt niets op om zo te denken, maar op dagen als deze is het sterker dan mezelf.

Door de fijne mensen om me heen, wellicht ook door te groeien in mama-van-Kadeeke-zijn, en wie weet waarom nog, lukte het me deze keer de pijnlijke steken wat weg te drukken en vooral trots te zijn op dat ventje (sorry: op die vent).
Hij blijft ons en iedereen om zich heen verbazen, wordt met de dag knapper en liever.

Ik mag dat zeggen, ik ben en blijf zijn mama.

Gelukkige verjaardag lieverd!
x mama

Nieuwsflits

Omdat ik weet dat jullie met zijn allen heel hard geduimd hebben.

Omdat wij daar heel dankbaar voor zijn.

Omdat jullie allemaal graag willen weten of al dat duimen gewerkt heeft.

Daarom deze korte nieuwsflits waarin ik met heel veel opluchting kan melden dat onze quarantaine is afgelopen én dat Straf Kadeeke negatief bleef!!!

Het is toch écht een Straf Kadeeke hoor… ❤️

Positivo ;)

Het eerste dat ik vanmorgen deed was … ok, mijn wekker uitzetten.
Maar diréct daarna dan, raadt u het?
Klopt: ik pakte mijn smartphone om te checken of de uitslag van Kadeeke zijn pcr-test er al was.
Die was er, maar ik kon het document om de een of andere reden niet openen op mijn smartphone.

Grote Kadee riep op datzelfde moment al van beneden naar mij dat de uitslag er was.
Ik mocht 2 x raden.
Positief ingesteld als ik altijd probeer te zijn riep ik terug: ‘Hij is negatief???’ en ja, ik kreeg gelijk!

Wat een opluchting…

Vrijdag krijgt Straf Kadeeke nog een tweede pcr-test en als die ook negatief is, zal ik zeer opgelucht ademhalen.
Met ons gaat het intussen ook al wat beter. Het ergste leed lijkt geleden.
Ik ben nog erg moe en wat kort van adem. Maar ik mag mijn 2 pollekes kussen dat we er hiermee vanaf komen.
Volgende week zou Kadeeke zelfs al zijn boosterprik kunnen krijgen!

Intussentijd probeer ik hem zoals gezegd bezig te houden met luisterverhalen en hoorspelen.
Mocht u nog andere fijne dingen voor hem kunnen bedenken die veilig kunnen: overlaad mij met inspiratie!

Het is gebeurd…

Anderhalf jaar (of zelfs al iets langer) leven wij uiterst voorzichtig. We nemen weinig tot geen risico’s en houden ons strikt aan de maatregelen.

We wisten de laatste maanden en zeker de laatste weken dat àls het Vieze Virus hier binnenraakte, het hoogstwaarschijnlijk via de school van Flavieke zou zijn. Het virus raast overal, maar vooral in de (lagere) scholen…
Ergens besefte ik dat het een kwestie van tijd zou zijn.

En ja: vorige week lieten we Flavieke (nadat er een positief geval was in haar klas en ze toch wat ‘plattekes’ was) een zelftest doen. Die was – u raadt het al – positief.
Grote Kadee, ikzelf en Straf Kadeeke (;) ) konden pas maandag (vandaag dus) een PCR-test na hoog-risico contact doen, maar de quarantaine ging voor ons allemaal in.
Woensdagmorgen beslisten we dat ook wij alvast een zelftest zouden doen. We leven allemaal samen onder één dak, als we positief zijn zouden we dat best zo snel mogelijk weten toch?
De test van Straf Kadeeke was negatief. Een voorzichtige oef, want vals negatief kan ook nog altijd…
De test van mij was licht positief. Maar goed, positief is positief dus ik had prijs.
De test van Grote Kadee was zéér positief: een dikke donkerrode streep. Bingo…

We zijn gelukkig allemaal (behalve Flavieke) gevaccineerd. Ik kreeg in oktober mijn boosterprik (toch een positief aspect aan mijn Lupus). Daar ben ik heel dankbaar voor, want al bij al zijn we niet héél erg ziek door geworden. Flavieke huppelde als een Duracellkonijntje door het huis want die had tonnen energie en geen symptomen.
Grote Kadee en ikzelf zijn snipverkouden geworden. Nooit geweten dat er zoveel snot in een hoofd kan zitten… Er kwam wat koorts bij en we zijn moe moe moe. Geur en smaak zijn sterk verminderd tot weg.
Maar verder eigenlijk ok.

Vandaag kreeg Straf Kadeeke dan ook zijn PCR-test. Ook hij is sinds vorige week in quarantaine. Maar hier in huis draaien we de isolatie een beetje om. We hebben ervoor gekozen hem in zijn kamer te laten, en wij drie bewegen door het huis. Dat is vooral zielig voor Kadeeke vind ik. Want hij is heel veel alleen nu. We proberen zo weinig mogelijk in zijn kamer te komen om besmetting te voorkomen.
Dat is niet makkelijk, want hij heeft ons voor alles nodig. Maar dus voor elk contact wordt hier ontsmet, mondmasker aangedaan, u kent het ondertussen wel.
Om hem toch een beetje het gevoel te geven niet zo alleen te zijn, zet ik de shows van Kapitein Winokio op (al begin ik me af te vragen of hij daar intussen toch niet een beetje te groot voor wordt) en gelukkig heeft hij ook een account bij de Luisterpuntbibliotheek. Daar kan ik hem naar audioboeken laten luisteren, zelfs naar verhalen die door zijn eigen mama zijn ingesproken 😉
Zo ben ik toch een beetje dichter in zijn buurt.

Als dit alles voorbij is knuffel ik hem weer plat, maar nu is zijn gezondheid het belangrijkste en hou ik afstand. Hoe veel pijn dat aan mijn moederhart ook doet.

Duimt u mee voor een negatieve test?

Villa Euforie

Na een week konden we ons laatste ziekenhuisbezoek afsluiten en naar huis gaan.
Ok, aan een tragere inloopsnelheid dan eerder, maar dat zal mettertijd wel goed komen.

Elke dag meer wordt Kadeeke zichzelf.
En we leefden toe naar dit weekend, want dit weekend gingen we onder ons 4 naar Villa Rozerood.
Bijtanken, uitrusten, van elkaar genieten.

Dat hébben we gedaan. We hebben gewandeld, gebabbeld, lieve mensen leren kennen en ook een heel lieve oude bekende teruggezien 😊
Maar vanavond beleefde ik toch wel echt een euforisch moment.
Hou je vast…

Goed 4 jaar geleden stopte Kadeeke met eten. Ineens. We zijn toen diep gegaan, maar dat weet u vast nog.
Sinds september wordt mijn knuffelheld weer over de maag gevoed. Niemand die het snapt, maar hierover stel ik nu eens geen vragen zie 😆
We zijn nu half november en het kriebelde al even bij mij om toch nog eens te proberen hem een soyapudding te laten proeven. Hij kon daar zo ontzettend van genieten vroeger…
Maar tegelijk was ik ook wel bang. Wat als zijn slikreflex onvoldoende bewaard gebleven was? Wat als hij zich verslikte? Wat als zijn maag het toch niet zou verdragen en hij zich slecht voelde?
Mijn idee rijpte, mijn zelfvertrouwen en het vertrouwen in Kleine Kadee groeide en ik kon nog altijd terugvallen op mijn logopedische achtergrond.
Dus besloot ik dat vandaag dé dag was en vroeg ik met het hart in de keel een soyapudding aan de verpleging.
Zou hij het nog kunnen? Zou hij het nog willen?
De eetzaal was leeg, op Kadeeke, mij en de papa van een ander gezin na.
Daar gingen we.
De eerste hap was geen succes: hij keek eens raar en walgde op de consistentie in zijn mond.
Daarna kwam het besef wát ik in zijn mond had gestopt en kwamen de pretlichtjes in zijn ogen!
Mijn held at zowaar een stuk of 10 hapjes pudding, iets wat ik een jaar geleden nooit geloofd zou hebben!
Kippenvel over heel mijn lijf 🙂
Ik ben euforisch!!!

Flavie kwam erbij en ook zij straalde toen ze zag wat haar grote broer deed. En de papa van dat andere gezin? Die was denk ik even emo als ik.
Zó trots op mijn Kleine Kadee. Hij blijft me verbazen, telkens weer.
Misschien moet ik zijn naam hier maar eens veranderen van Kleine Kadee naar Straffe Kadee?