Opkikkertje

Gnarf, deze was te mooi om niet met jullie te delen.

Instant-glimlach op mijn gezicht

Winterslaap

Een tweetal maanden. Zo lang ben ik al thuis. En ik begin er stilaan vrede mee te krijgen.
Niet dat het nu allemaal zo simpel is, maar het feit dat ik mezelf nu toesta thuis te zijn, verandert de zaak. Het zal allemaal wel wat langer duren dan ik gepland had, maar hej, mijn “masterplan” heeft zelf bewezen dat het aan herziening toe is.
Ik ben de afgelopen twee jaar veranderd. Alleen is het beeld dat ik van mezelf heb in mijn hoofd niet mee veranderd, of toch niet genoeg. Dat is niet erg, maar dat maakt het nu even moeilijk. Want in feite ga ik een tweede puberteit tegemoet (o jee): ik moet me terug een beeld vormen van wie ik ben, wat ik kan, waar ik voor sta, wat ik wil, … en da’s verdomd moeilijk.
En vermoeiend.
Geboren piekeraar die ik ben maak ik mezelf gek met denken en piekeren en “wat als”-scenario’s.
Ik word moe van mezelf.
Ik word moe van de druk in de maatschappij.
Ik word moe van mensen die het leven zo moeilijk maken door lastig te doen over futiliteiten terwijl het zo simpel kan zijn.
Ik word moe als ik voor de zoveelste keer mensen in de winkel tegen hun kinderen hoor schreeuwen en ze niet beseffen wat een rijkdom ze hebben.

Ik zou zo graag een week of 2 aan een stuk door slapen…
Zou een winterslaap geen optie zijn? Of ben ik daarvoor al te laat?
Zo lekker in een warm nest kruipen, op een bolletje draaien en slaaaaapen… tot in het voorjaar. Met een ingebouwd dieet erbovenop, want zo’n winterslaap doet naar het schijnt wonderen

Eindejaarsmenu

Nog een stukje inhaalbeweging: eindejaar.

Wij vierden oudejaarsavond naar gewoonte met vrienden. Dit jaar waren we met z’n twaalven en 4 kinderen, waaronder Kleine Kadee.
Iedereen maakt iets klaar (aperitief, voorgerecht, soepje, hoofdgerecht, dessert…). Dit jaar maakte ik het hoofdgerecht.

Op algemene aanvraag (mijn vorige log-met-recept werd op gejuich onthaald) het recept van mijn…

Kalkoenrollade met kruiden

Ingrediënten (voor 6 personen):
- 1 kalkoengebraad
- 1 grote ui, fijngesneden
- boter
- 1 teentje knoflook, fijngesneden
- 8 blaadjes salie, fijngesneden
- een takje rozemarijn, fijngesneden
- 3 eetlepels pijnboompitten, fijngehakt
- 3 lente-uitjes, fijngesneden
- 3 eetlepels fijngesneden bladpeterselie
- 12 plakjes dun gezouten spek
- kroketten
- veenbessensaus (kant-en-klaar)

Bereiding:
Vraag aan je slager om het kalkoengebraad open te snijden voor een rollade. Vouw het open en leg het als een rechthoek voor je op het werkblad.
Voor de vulling fruit je eerst de ui glazig in boter.
Voeg de knoflook, de salie, de rozemarijn en de pijnboompitten toe.
Laat 10 minuten zachtjes garen en breng op smaak met peper en zout.Haal van het vuur en voeg dan de lente-uitjes en de bladpeterselie toe.
Meng goed.
Bestrijk de kalkoenfilet met dit mengsel en rol het op zodat je een lange worst krijgt.
Leg de plakjes spek naast elkaar op het werkblad en leg de kalkoenrol er dan voorzichtig bovenop.
Vouw alle spekreepjes nu rond de kalkoenrol. Bind vast.
Leg op een bakplaat en zet 45 minuten in een op 180°C voorverwarmde oven.
Laat even rusten en snij dan in plakken.
Lekker met kroketten en veenbessensaus.
Serveertip: serveer met een slaatje van witloof, veldsla en granaatappelpitten.

Inhaalbeweging

Hoog tijd om een inhaalbeweging te maken, want ik heb al een hele tijd niet meer geschreven…

De opmerkzame lezers onder jullie zullen vast al wel gezien hebben dat de verjaardagsbanner voor Kleine Kadee zijn leeftijd de 2 voorbij is. Op naar de 3!!!
We hebben zijn verjaardag tussen Kerst en Nieuw bij mijn ouders gevierd, samen met zijn peter en tante.
Een kennis van mijn moeder had een verjaardagstaart gebakken. Nu ben ik zelf echt niet zo gek van biscuits, slagroomtoestanden enz, maar dit was wél heel erg lekker! De vrouw in kwestie is een Tsjetsjeense (hmz, moeilijk woord) en ze maakt gebak zoals daar de gewoonte zou zijn. Ok, er zat ook crème-au-beurre op en wat biscuit, maar ook meringe ertussen en iets met noten. Best wel zwaar, maar ongelooflijk lekker!
Toen Kleine Kadee nog in mijn buik zat, noemden wij hem “Gummie” (omdat ik zo’n dikke buik had en we niet bekend wilden maken of het een jongen of een meisje zou worden). Dat verwerkten we ook in ons geboortekaartje (zijn naam in snoepletters) en doopsuiker (hoe kan het anders: gummies! –> English winegums).
De taartenbakster had ook echt haar best gedaan om een persoonlijke touch aan de taart te geven. Het bloemetje op de taart is gemaakt van die gummies, en ze schreef er ook een boodschap op. Jammer genoeg klopt zijn naam niet maar we vonden het wel heel lief!

Gelukkig nieuwjaar!

Pfoe… Alweer even geleden dat ik een logje schreef.

We zijn tussen Kerst en Nieuw enkele dagen bij mijn ouders gaan logeren en hebben daar de tijd genomen om eens heerlijk uit te rusten. Ondanks het feit dat we er enkele dagen zijn geweest, zijn we toch niet aan familiebezoekjes en dergelijke begonnen. En ook geen geschrijf op mijn blog.
Gewoon tijd voor ons.
En dat heeft echt wel deugd gedaan!

Daardoor sta ik nu wel hopeloos achter op mijn blog, maar vrees niet: ik ben van plan dat de komende dagen in te halen!

Intussen wil ik al jullie, lieve lezers, een prachtig 2010 toewensen!
Blijf de meevoelende lieve mensen die jullie ongetwijfeld stuk voor stuk zijn!

Ik hoop dat ik jullie hier vaak mag zien terugkomen. De afgelopen maanden heb ik hier heel mooie, lieve, bemoedigende, grappige, … reacties gekregen. Ik vind het heel leuk om feedback te krijgen, of dat nu hier op mijn blog is, of in het “echt”.
Tja, ik blijf nieuwsgierig naar wie hier allemaal komt lezen

@ Janneke: bedankt voor de “mosterd”

Kdo cadeau

Vorige week kreeg ik een heel leuk voorstel van vriendin B: of ik met haar en haar broer en 2 nichtjes mee wilde naar een voorstelling van Kdo, de nieuwe show van Cirque du Soleil.
Ja, dat moesten ze mij natuurlijk geen twee keer vragen!!!
Het heeft me deugd gedaan er eens uit te zijn, mijn gedachten te kunnen verzetten. Maar eerlijk gezegd (en daar waren we het achteraf allemaal over eens) was de show nogal ontgoochelend…
Er was geen verhaal, geen samenhang, de magie was er niet, het soms zelfs dreigende gevoel dat van Cirque du Soleil uitgaat, het-op-zeven-plekken-tegelijk-willen-kijken, het overdonderende…
Het was niet slecht, de acts op zich waren best knap. Zo was er een fantastische jongleur, een ontroerende flamenco-danseres, … maar het miste dat extraatje dat Cirque normaal gezien heeft.
Ik vroeg me af of we niet gewoon verwend zijn, maar de meningen waren gelijk…

Ach, zoals gezegd: het heeft me ontzettend veel deugd gedaan er eens uit te zijn, eens iets ànders te doen.
Ik ben nu een goeie twee weken thuis en ik begin daar eindelijk vrede mee te hebben. Ik heb lang een gevoel van “persoonlijk falen” gehad omdat ik het blijkbaar allemaal niet aankon/-kan. Maar onder andere door de lieve reacties hier besef ik nu meer dan ooit dat het hoog tijd was dat er iets gebeurde.
Ik ben de afgelopen twee jaar veranderd, ik ben niet meer de Eva van toen. Daarvoor is er te veel gebeurd en zijn de prioriteiten in mijn leven te zeer verlegd. Ik ben in zekere zin ook harder geworden denk ik…

Reacties van mensen (of beter: het vaak niet-reageren – en dan heb ik het niet per se over de blog) heeft me in een aantal gevallen de ogen geopend.
Nee, lieve lezer, ik heb het niet over jullie. Jullie hebben geen idee hoeveel kracht en energie ik uit deze blog en de reacties put!
Ik besef dat ik nu wat meer aan mezelf moet denken ipv altijd maar te investeren en contact te houden en de spons erover te vegen, maar dat valt me zwaar. Het lijkt me zo’n egoïstische manier om in het leven te staan!
Maar ik voel ook wel dat ik op ben, dus word ik voorlopig maar even egoïstische Eva…

Met spoed naar de spoed

Gisterenavond gingen oma en opa met Kleine Kadee naar de kine voor ademhalingsoefeningen en drainage omdat hij zo met slijmpjes blijft zitten.
Terwijl zij onderweg terug naar hier waren belde de kine mij al om te zeggen dat Kleine Kadee echt niet goed was en dat hij zo vreselijk hard gehuild had… We zouden toch beter nog eens langs de dokter gaan.

Een dokter vinden om 20u30 is niet zo simpel, zeker niet als het vertrouwen in de huisarts niet zo fantastisch groot is en je dus een andere dokter moet zien te vinden.
Het liefst ga ik met Kleine Kadee bij de pediater, gezien zijn dossier. Maar pediaters doen geen huisbezoeken.
Proberen bellen naar onze pediater dus om te horen of we nog mochten langsgaan, maar die was niet bereikbaar.
Ik had nog het telefoonnummer van de pediater van de Mexicaanse prik en belde haar op. Ze was nog op de spoedafdeling en als we nu vertrokken mochten we daar langskomen.

Zo gezegd zo gedaan…

Kleine Kadee werd onderzocht, gekeurd, er werden foto’s van zijn longen genomen, een snottebel voor RSV-test… en er werd alvast “een baxterke geprikt voor als we hem moeten opnemen op de afdeling”
Dat prikken, dat vond Kleine Kadee niet zo leuk en dat liet hij duidelijk horen. Huilen deed ook duidelijk pijn aan zijn keel, dus zijn decibels namen aanzienlijk toe.
En wij, wij konden niet veel doen behalve hem proberen troosten en wachten…

Het huilen werd brullen en het brullen werd krijsen en toen kregen we toch een flesje melk van een lieve verpleegster. Die ZOOP hij letterlijk leeg, liet 3 gigantische boeren en werd toen weer zijn schattige zelf met een gelukzalige smile

Ons wachten werd beloond: hij had geen RSV, geen longontsteking, maar wel een keel- en oorontsteking. Maar het belangrijkste: hij mocht mee terug naar huis!

Tegen 22u30 waren we weer thuis.

Vandaag was hij al stukken beter, morgen NOG beter?

Doktersabonnement

Vorige week moest Kleine Kadee zijn 2de vaccinatie tegen de Mexicaanse griep krijgen. Wegens mijn dipje bood vriendin C aan me gezelschap te houden en mee te gaan naar het ziekenhuis voor de prik van Kleine Kadee. Heel lief

Wij dus met z’n drietjes naar de wachtzaal, vriendin C volledig klaar voor de confrontatie met “Nancy”.
Maar die kwam die dag blijkbaar op afspraak bij de dokter, dus verder onderricht in gesprekstechnieken bleef uit…

Tegen dat het aan ons was, was het weer 7u (en we waren deze keer nog vroeger dan de vorige keer in het ziekenhuis, we waren er al om 5 uur!!!). In de wachtzaal vond ik al dat Kleine Kadee het zo warm had, maar hij zat op schoot en lag tegen mij of vriendin C aan, het was warm in de wachtzaal en zo waren er nog wel elfendertig redenen. Toch ging er bij mij een alarmbelletje rinkelen en net voor de dokter dan om 7u wilde gaan prikken vroeg ik toch om eerst even zijn temperatuur te mogen controleren… 39,5°C!!!
Suppo tegen de koorts, antibiotica en aerosol want hij piepte serieus.
Wij naar huis, nog een lauw badje en Kleine Kadee in bed.

Vriendin C had soep meegebracht en zij, ik en Grote Kadee aten daar nog een kop van en een boterham met beleg.
Tegen dat ze naar huis ging, voelden Grote Kadee en ik ons een beetje mottig, maar zonder veel meer.
Tegen dat we gingen slapen had Grote Kadee al braakneigingen.
Het ging van kwaad naar erger. Kleine Kadee werd dan ook nog eens wakker en voelde zich duidelijk niet zo fantastisch, dus het werd een laaaaange nacht waarin we vrijwel niet sliepen en Grote Kadee herhaaldelijk ging kokhalzen. De motilium was onze redding.

’s Anderendaags hebben we de Oma & Opa-brigade opgetrommeld want we waren kapot.

Begin deze week dan kwam de koorts terug opzetten en gingen we nog maar eens langs de pediater. Andere aerosol, rode oor maar buisje zat er nog in dus ok…
Volhouden maar!

Misschien toch even ter verdediging van vriendin C: zij at ook van de soep, ook nog ’s anderendaags, maar voelde zich kiplekker. ‘t Zal dus wel aan dat boterhammeke met beleg gelegen hebben

(Zelf)censuur

De aandachtige lezers onder jullie zullen ongetwijfeld gemerkt hebben dat ik al een tijdje niet meer geschreven heb en dat komt omdat ik voor het eerst sinds ik aan deze blog begonnen ben, te maken heb met een neiging tot (zelf)censuur…

Ik heb me namelijk afgevraagd of ik zou schrijven of niet.
Meer bepaald “hoe” ik dit moest schrijven en “of” en “wanneer” en …
Want ondanks mijn pogingen om op een luchtige manier te schrijven over alle belevenissen met Kleine (en Grote) Kadee, is het moment nu blijkbaar gekomen dat het allemaal teveel wordt voor Corneel Eva.
Ja, het is zover… Emmertje zat vol en is overgelopen.
Ik ben ondertussen al een week thuis en had het daar eerst best wel moeilijk mee. Schaamte, gevoel van mislukking… Want ik ben de doorbijter, ik zou niet opgeven, ik zou overeind blijven. Dat was toch het plan?
Zo’n dingen laten zich blijkbaar niet plannen en dus ben ik thuis. En na die eerste week begin ik er min of meer vrede mee te krijgen en zie ik ook in dat ik de tijd zal moeten nemen die nodig zal zijn om nu voor mezelf te zorgen.
Gedurende het afgelopen half jaar ben ik maar blijven doorgaan en heb ik me rechtgehouden, want Kleine Kadee had me nodig en Grote Kadee had me nodig en er waren 1001 redenen waarom… Maar blijkbaar heb ik iets te weinig oog gehad voor mezelf in die periode.

Toch ben ik terug in mijn pen klavier gekropen en ben ik weer aan het schrijven gegaan. Want ik miste het schrijven, ik miste de rust die het me geeft. Ik heb me de vraag gesteld of ik mensen niet zou laten schrikken met dit bericht, zelfs pijn doen.
Maar – begrijp me niet verkeerd – ik schrijf nog altijd in de eerste plaats voor mezelf (zelftherapie, nietwaar…).
Ik ben me er ook wel van bewust dat een aantal mensen het misschien moeilijk hebben om hier niet alleen te lezen “dat Eva het allemaal wel trekt”, maar dat diezelfde Eva het soms ook even niet meer ziet zitten.
Ik kan alleen maar hopen dat die mensen me de tijd gunnen om er weer bovenop te komen en aan te sterken.

COS (III)

Gisteren weer naar Jette/COS. Voor deel 3.

Het regende pijpenstelen, dus ik was op aanraden van Grote Kadee goed op tijd vertrokken. Kleine Kadee en ik waren dus ehm… meer dan ruim op tijd.

Deze keer zouden we het eindverslag horen van de neurologe.
Kleine Kadee doet het – alles welbeschouwd – zeker niet slecht qua ontwikkeling.
Zoals ik op voorhand wel al wist zijn er niet echt “testen” afgenomen, Kleine Kadee is nog te klein en “kan” nog te weinig om al echt op ontwikkelingsschalen geplaatst te worden. Het ging dus over observaties.
Deze observaties gebeurden door een kinesiste, een psychologe en ik denk dat ook de oogarts hier in betrokken werd.
Doordat Kleine Kadee bvb op vlak van communicatieve vaardigheden veel sterker staat dan motorisch is het natuurlijk wel een beetje moeilijk om er dan 1 ontwikkelingsniveau in maanden op te plakken…

Maar dat moet dus wel.

In het geval van Kleine Kadee is dat ontwikkelingsniveau op ongeveer 4 maanden gezet, met dien verstande dat dit cijfer ook wel nadelig beïnvloed wordt door bvb het feit dat hij nog niet grijpt, wat op zijn beurt dan weer te maken heeft (voor een stuk toch) met zijn slechtziendheid…
En dat was ook de ontwikkelingsleeftijd waaraan ik me verwacht had.

Ach ja, uiteindelijk blijft het een soort “toegangsticket” voor (oa) een school, niet meer en ook niet minder.
Hoewel, ik vind het zelf toch wel een soort hulpmiddel om op iets langere termijn zijn ontwikkeling en zijn vorderingen wat bij te houden.

Ik heb een wel heel lange babbel gedaan met de dokter. Ja, ik, die me altijd erger aan mensen die lang binnen zijn bij een dokter en precies hun hele leven vertellen.
Maar het is een fijn contact, wij waren de laatste patïenten en dus…
Ze heeft Kleine Kadee nog even gemeten en gewogen en wat bleek:
89 cm (hmz, is hij dan nu Grote Kadee? en hoe moet ik die “grote” Grote Kadee dan nu noemen? ik zal het maar laten zoals het is ) en 10,5 kg.
Dat lage gewicht, dat was toch wel even schrikken.
Het zou kunnen komen door de medicatie die hij krijgt (bijwerking).
We hebben even alles genoteerd wat Kleine Kadee op een dag naar binnenwerkt en de dokter ging het bespreken met de diëtiste.
In tussentijd zijn we vandaag gestart met spelt, een “oergraan” dat de aanmaak van bloed en spieren stimuleert.
Vandaag kreeg hij een papje van die spelt met fruit (in dit geval peer) onder gemengd.
En Kleine Kadee? Die heeft gesmuld met pretlichtjes in zijn ogen.
We zullen er dus maar van uit gaan dat hij het lekker vond